Κάποιο βράδυ τ΄όνειρό μου - Σωτηρία Μπέλλου

GDIONISO

ο Αη λαός - ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ

somosdim

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ !!!

Με το χέρι στο μυαλό αλλά και στην καρδιά ο δρόμος είναι πιο εύκολος 

Ο Σωκράτης, όπως είχαμε γράψει, με την αλληγορία του σπηλαίου ανέλυσε τον τρόπο, κατά τον οποίο το σύστημα κατασκευάζει μια ψεύτικη-εικονική πραγματικότητα για να ελέγχει και να κατευθύνει τους πολίτες, ανάλογα με τα συμφέροντά του.
Η αλήθεια, όμως, βρίσκεται στη λογική σκέψη που με την βοήθεια της καρδιάς μπορεί να προκαλέσει ποιοτική αλλαγή με τη χρήση των ορθών λέξεων.
Η δύναμη του λόγου είναι μεγάλη αρκεί να υπάρχει αγνό κίνητρο, αίσθημα αυταπάρνησης και κατανόηση προς τον συνάνθρωπο. Αλλιώς οδηγούμαστε στη χειραγώγηση και στην πλάνη των μαζών.
Στις δύσκολες αυτές μέρες μην ξεχνάτε να λέτε στον «διπλανό» σας μια καλή κουβέντα και αν θεωρείτε ότι γνωρίζετε κάποια πράγματα, χρησιμοποιείστε τις κατάλληλες λέξεις για τα μεταδώσετε στους υπολοίπους. Ακολούθως το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό από το αναμενόμενο.
Άλλωστε όπως γράφει ο Αριστοτέλης: Όχι άνθρωπο, αλλά τον ορθό λόγο βάζουμε να κυβερνά, επειδή εκείνος (ο άνθρωπος) για το συμφέρον του κυβερνά και γίνεται τύραννος. (διό ουκ εώμεν άρχειν άνθρωπον, αλλά τον λόγον, ότι ευατώ τούτω ποιεί και γίνεται τύραννος – Ηθικα Νιχομάχεια, Βιβλίο Ε, κομμάτι 8, 1134a, στίχος 35)
Pygmi.gr

XxxMrAvengerxxX

"ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟ ΠΙΣΤΟ ΣΚΥΛΙ" !!!

Ποιος το φανταζόταν; Ο Παπαδήμος πρωθυπουργός!

Πριν από χρόνια, σε ανύποπτο όπως λένε χρόνο, είχα ακούσει κάποιον μεγαλοπαράγοντα των διεθνών αγορών στη Νέα Υόρκη, γνωστό «φίλο» της Ελλάδας και με εμπλοκή σε όλα τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά σκάνδαλα των τελευταίων δύο δεκαετιών, να λέει για τον Λουκά Παπαδήμο: «Είναι πιστός σαν σκυλί και τελείως αστοιχείωτος για την θέση που κατέχει. Κι αυτό τον κάνει δυο φορές πιο πιστό.» Τότε ο κ. Παπαδήμος ήταν ακόμη αντιπρόεδρος της πανίσχυρης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και επειδή συμμεριζόμουν απόλυτα αυτή την παρατήρηση, «πιστό σκυλί» και «αστοιχείωτος», από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στη δεκαετία του ’90, δεν μου έκανε καμμιά ιδιαίτερη εντύπωση το σχόλιο αυτού του μεγαλοπαράγοντα. Για μένα τότε ο κ. Παπαδήμος ήταν ένας από τους πολλούς άχρωμους και άοσμους «τεχνοκράτες» που μπορούν να ξεχωρίσουν από τους γύρω τους μόνο από το χρώμα ή τα σχέδια της γραβάτας τους. Χωρίς να έχουν κανένα μα κανένα άλλο προσόν ευφυΐας, ή ιδιοσυγκρασίας, επιβιώνουν στις αυλές των ισχυρών ηγεμόνων της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής σαν τυπικοί σφουγκοκολάριοι. Μόνη τους ικανοποίηση οι πλουσιοπάροχες ανταμοιβές. Δεν είναι δα και λίγο για κάποιον που δεν έχει τα πνευματικά προσόντα να γίνει ούτε καν ένας καλός ηλεκτρολόγος γειτονιάς.

 

Που να ήξερα ότι μετά από λίγα χρόνια θα τον είχαμε πρωθυπουργό στην Ελλάδα και μάλιστα δοτό. Κι έτσι κάθε φορά που ακούω δηλώσεις του κ. Παπαδήμου, κάθε φορά που διαβάζω τις συνεντεύξεις του, αυτό το «πιστό σκυλί, αλλά τελείως αστοιχείωτος» μου έρχεται αυθόρμητα στην μνήμη. Και πώς να μην μου έρθει, όταν τον ακούς να λέει: Είναι σημαντικό «να επισημανθεί κάτι που επισήμανα επίσης κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ότι τα τελευταία δύο έτη, δηλαδή το 2010 και το 2011, η ελληνική οικονομία ανέκτησε το 1/3 της ανταγωνιστικότητας που είχε χάσει μεταξύ του 2000 και του 2009, στη δεκαετία αυτή, έναντι όλων των εμπορικών της εταίρων, και ανέκτησε επίσης το 50% περίπου της ανταγωνιστικότητας που είχε χάσει κατά τη δεκαετία 2000-2009 έναντι των εταίρων της στην ευρωζώνη», είπε σε συνέντευξη τύπου στις 31/1 και μας άφησε άφωνους! Και ακάθεκτος συνέχισε: «Αυτό δείχνει ότι η προσαρμογή της οικονομίας είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας μέσα σε δύο χρόνια. Ωστόσο πρέπει να γίνουν πρόσθετα βήματα προκειμένου η ελληνική οικονομία να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της σε ένα επίπεδο που θα ενισχύσει την οικονομική δραστηριότητα, την ανάπτυξη, και θα συμβάλει στη σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας.»

Μα καλά, είναι καλά; Ξέρει τι λέει; Πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για ανάκτηση ανταγωνιστικότητας σε μια οικονομία που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση; Είναι σαν να μετρά κανείς το βάρος ενός που τον κατατρώει ο καρκίνος και του ανακοινώνει χαρούμενος, «στυλάκι μου έγινες, συνέχισε έτσι να αδυνατίζεις και θα γίνεις παιδαράς!» Τέτοιες ανοησίες δεν έχει τολμήσει να πει ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου. Και να φανταστεί κανείς ότι μας τον πλασάρουν και ως «ειδικό». Τρομάρα μας!

 

Στην συνέντευξη που προαναφέραμε, ο κ. Παπαδήμος ισχυρίζεται ότι αυτή την μέγιστη ανοησία την είπε στους ξένους ηγέτες στην Σύνοδο Κορυφής. Προσωπικά αμφιβάλω, αλλά αν το έκανε φανταστείτε τα χάχανα των ξένων αποστολών. Είναι σίγουρο ότι θα αποτέλεσε την κωμική ατραξιόν της Συνόδου.

Ωστόσο, με την δήλωσή του αυτή ο κ. Παπαδήμος αποκάλυψε μια μεγάλη αλήθεια. Η δεκαετία του 2000-2009 ήταν μια πραγματική τραγωδία για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Μα αυτή ακριβώς ήταν η δεκαετία του ευρώ! Μέσα στην δεκαετία του ευρώ, η ελληνική οικονομία έναντι των εταίρων της στην ΕΕ έχασε πάνω από το 60% της ανταγωνιστικότητας που διέθετε επί δραχμής. Να γιατί τα εξωτερικά ελλείμματα έσπασαν κάθε προηγούμενο ιστορικό ρεκόρ. Να γιατί οι επενδύσεις και η παραγωγή πιάσανε πάτο και η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη. Με το ευρώ έγιναν όλα αυτά. Την περίοδο ακριβώς που ο Σημίτης παραληρούσε για την «ισχυρή Ελλάδα» εντός του ευρώ και ο ύστερος Καραμανλής παπαγάλιζε πόσο «θωρακισμένη» είναι η ελληνική οικονομία εντός της ευρωζώνης. Τώρα μας λένε ξεχάστε τα όλα αυτά και πάμε από την αρχή μπας και μέσα από την μαζική εξαθλίωση, ανεργία, ανέχεια και τον μαρασμό της ελληνικής κοινωνίας ανακτήσουμε μέρος από την ανταγωνιστικότητα που είχε η Ελλάδα με την δραχμή. Κι όλα αυτά για κάποιο περίεργο και παλαβό λόγο θα πρέπει να εκληφθούν ως επιχειρήματα υπέρ του ευρώ! 

 

Ο κ. Παπαδήμος μπορεί να διορίστηκε ως «πιστό σκυλί» στην πρωθυπουργία της χώρας για να επιτελέσει την αποστολή που του έχουν αναθέσει πρωτίστως από το εξωτερικό, αλλά δεν σταματά να χαρίζει το γέλιο σε κάθε νοήμονα παράγοντα της διεθνούς σκηνής επιδεικνύοντας απλόχερα την άλλη πολύ χρήσιμη ιδιότητά του, δηλαδή το πόσο «αστοιχείωτος» είναι. Έτσι σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στην Financial Times (18/3/2012) ο δημοσιογράφος του λέει: «Υπάρχει βέβαια ο φόβος ότι θα έχετε ένα καθοδικό σπιράλ δημοσιονομικής λιτότητας, ύφεσης, περισσότερης δημοσιονομικής λιτότητας και θα πρέπει να το σπάσετε.» Ο Παπαδήμος τον αποσβολώνει με την εξής απάντηση: «Ναι φυσικά, οπωσδήποτε. Πώς μπορούμε να το σπάσουμε αυτό; Με την πάροδο του χρόνου οι θετικές συνέπειες του προγράμματος πάνω στην οικονομική δραστηριότητα θα αρχίσουν σταδιακά να γίνονται ορατές. Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα εξακολουθούμε να βιώνουμε αρνητικές παράπλευρες συνέπειες: η συνεχιζόμενη ύφεση και η αύξηση της ανεργίας σε πολύ υψηλά επίπεδα. Έτσι, αν το πρόγραμμα συμπληρωθεί με μερικά πρόσθετα μέτρα πολιτικής, θα πρέπει να είναι αρκετό – αν εφαρμοστεί αποτελεσματικά – να σπάσει αυτό που αποκαλείται ένα καθοδικό σπιράλ και να ξεκινήσει ένας ενάρετος κύκλος διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, δημοσιονομικής εξυγίανσης και αυξημένης δραστηριότητας.»

Καταλαβαίνετε τι λέει ο άνθρωπος; Τον ρωτάνε τώρα που βρέχει καρεκλοπόδαρα πώς σκέφτεστε να προφυλαχθούν οι άνθρωποι σας και το βιος τους από την βροχή κι αυτός απαντά: μην ανησυχείτε κάποτε η βροχή θα σταματήσει! Κι αν ρε φίλε μέχρι τότε η βροχή μετατραπεί σε θύελλα και σαρώσει τα πάντα, τι γίνεται; Πολύ καλή η ερώτηση, προχωρήστε στην επομένη.

 

Ο άνθρωπος αυτός έχει προγραμματιστεί για να εκτελέσει μια μοναδική αποστολή: την επιβολή πάσει θυσία των ίδιων πολιτικών και προγραμμάτων που μας έχουν οδηγήσει στην σημερινή καταστροφή. Και ο τρόπος σκέψης του λειτουργεί όπως των πρωτόγονων θηρευτών στο ζωικό βασίλειο: κλειδώνει κάθε φορά μόνο σ’ αυτό που του έχουν αναθέσει. Είναι ανίκανος να παράγει μια σύνθετη σκέψη. Τώρα έχει κλειδώσει στο πώς θα αποτελειώσει έναν ολόκληρο λαό, μια ολόκληρη χώρα. Γι’ αυτό και λέει κυνικά ότι με την «πάροδο του χρόνου», με χρόνια, με καιρούς, «θα αρχίσουν σταδιακά να γίνονται ορατές» οι «θετικές συνέπειες». Και μέχρι τότε, πώς θα επιβιώσουν οι άνεργοι που ήδη έχουν φτάσει επίσημα στο ¼ της απασχόλησης; Πώς θα επιβιώσει το 40% του πληθυσμού που ήδη έχει πέσει κάτω από το επίσημο όριο της απόλυτης φτώχειας; Πόσο χρόνο τους δίνει ο ίδιος ο Παπαδήμος; Πόσο νομίζει ότι μπορούν να περιμένουν πριν δουν τα ραδίκια ανάποδα; Πρόκειται για σύνθετα ερωτήματα που ο Παπαδήμος αδυνατεί να αντιληφθεί.

 

Στην ίδια συνέντευξη κι ενώ ο Παπαδήμος στην αρχή της παραπέμπει τις όποιες «θετικές συνέπειες» στο αόριστο μέλλον, λίγο παρακάτω αλλάζει το βιολί και αναφέρεται πάλι στα «κέρδη της ανταγωνιστικότητας». Έτσι «κατά τα δύο έτη 2010 και 2011 - και πριν από τις εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας που έχουμε θεσπίσει τώρα στο πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος - η χώρα κέρδισε σε ανταγωνιστικότητα ίση με περίπου το ήμισυ της χαμένης ανταγωνιστικότητας έναντι των εταίρων της ζώνης του ευρώ στα εννέα χρόνια πριν.»

Για να καταλάβετε πόσο μεγάλη ανοησία είναι αυτό που λέει, θα σας πω μόνο ότι οποιοδήποτε σοβαρό εγχειρίδιο πρωτοετούς κι αν πάρετε θα δείτε ότι η ανταγωνιστικότητα ορίζεται από το πόσο αποτελεσματική είναι η παραγωγική αξιοποίηση των ανθρώπινων, κεφαλαιακών και φυσικών πόρων μιας οικονομίας. Επομένως η αληθινή ανταγωνιστικότητα δεν μετράται με την συρρίκνωση του «εργατικού κόστους», αλλά με την παραγωγικότητα. Υψηλή παραγωγικότητα μιας οικονομίας σημαίνει ανθούσα παραγωγή, ραγδαία άνοδος των επενδύσεων, νέες θέσεις εργασίας, πιο αποτελεσματική και παραγωγική αξιοποίηση όλων των πόρων της. Συμβαίνει κάτι τέτοιο με την ελληνική οικονομία; Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. 

 

Το 2011 η ύφεση αποδείχθηκε βαθύτερη από ό,τι είχε αρχικά προβλεφθεί για μια ακόμη φορά. Η μέση ετήσια μείωση του ΑΕΠ έφθασε το 6,9%. Η σωρευτική μείωση του ετήσιου ΑΕΠ την τετραετία 2008-2011 έφθασε το 13,2%, ενώ η μείωση μεταξύ του δ’ τριμήνου του 2007 και του δ’ τριμήνου του 2011 έφθασε το 17,2%.! Εκεί που πριν ένα δίμηνο εκτιμούσαν ότι η ύφεση για το 2012 θα περιοριστεί στο 2,5%, τώρα εκτιμούν ότι θα φτάσει στο 4,5% και εμφανίζονται ευχαριστημένοι. Θυμηθείτε ότι και το 2011 εκτιμούσαν την ύφεση ότι στο τέλος του έτους θα ήταν στο 5,5% και τελικά στο Δ΄ τρίμηνο έτρεχε με ρυθμό 7,5%. Φέτος οι περισσότεροι αναλυτές μιλάνε για ύφεση επιπέδου 8% για την ελληνική οικονομία που θα εκτοξεύσει την επίσημη ανεργία πάνω από το 25%.

 

Και παρόλα αυτά θα έχουμε τον Παπαδήμο να μας λέει ότι η ελληνική οικονομία έχει κερδίσει έδαφος με όρους ανταγωνιστικότητας. Αν δεν επρόκειτο για την τραγωδία μιας ολόκληρης χώρας, θα αρκούσε να γελάμε με αυτόν τον «αστοιχείωτο» που μας φόρτωσαν για πρωθυπουργό. Προς το παρών γελάνε μαζί μας αυτοί που μας τον φόρτωσαν, όπως ακριβώς έκαναν και οι ηγεμόνες του μεσαίωνα όταν διόριζαν τους γελωτοποιούς τους ως άρχοντες των υπεξουσίων που ήθελαν να γελοιοποιήσουν και να εξευτελίσουν. Για τέτοιους θα μας έχουν στην Ουάσινγκτον, τις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο μέχρι ότου τους δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε με τους παλιάτσους που μας φορτώνουν ως κυβερνήτες.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ 

Προπαγάνδα κατά των ψεκασμών ... ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑλΙ ΤΟΥΣ & ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΓΑΚΙΑ, ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΠΑΓΩΜΕΝΩΝ ΙΔΕΩΝ.  
ΤΩΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΑΝΕΙ ΤΟ ΑΕΡΙΟ ΟΛΟΥΣ, ΤΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ "ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΙ"  .........χα χα χα Ή ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ !!!!
ΠΟΛΥ ΦΑΙΔΡΟ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟ "ΑΛΛΟ ΑΕΡΙΟ ΓΙΑ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΝΔ..." ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ" ΤΑ ΗΝΙΑ .  ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΑΖΑ.   ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΣΑΝ ΚΑΛΑ ΠΡΟΒΑΤΑΚΙΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ. 
ΕΙΠΑΜΕ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΟΦΑΝΗ ΣΚΕΨΗ ΟΜΟΡΦΑ ΔΙΑΤΥΠΩΜΕΝΗ (άνευ αναλύσεως και ευρυτέρας διερευνήσεως) ΕΥΚΟΛΑ ΣΕ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ ΑΛΛΟΥ ΗΣΥΧΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΙΜΑΚΤΩΣ.
ΠΑΝΤΩΣ ΘΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΩ, ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΑΣ . 
Στο χέρι μας αν αγαπάτε καλλίτερα, αρκεί η σκέψη μας να είναι στραμμένη προς αυτήν την κατεύθυνση και να μην αφήνουμε την οργή να μας συμπαρασύρει !!. Αν με ρωτάτε τι κάνω εγώ, τίποτα σας απαντώ το υπεράνθρωπο. Απλά το προσπαθώ με την δική μου σκέψη. Ούτε να βάλετε τον νου σας στην θέση "μα πως και δεν κοιμίζει εμένα... Το χάσατε το παιχνίδι του νου τότε, από μόνοι σας. 
ichor2011

ΕΝΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΠΑΠΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ !!!!!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ...........

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣ ΤΑΝΤΙΝΟΥ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔ ΡΕΟΥ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΟΛΦΟ, ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟ.

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαΐου 1, 2012

ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ – ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1941

Σήμερα το πρωΐ ο υπουργός κύριος Γεώργιος Π Α Π Α Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ, απεκάλυψε ότι θα δώσει ψήφο εμπιστοςσύνης στον Αντώνη Σαμαρά “εάν η διαφορά είναι μεγάλη”. Δηλαδή ο κύριος Παπακωνσταντίνου, θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στον εγγονό της Πηνελόπης Δέλτα, που αυτοκτόνησε κατά την είσοδο των Γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα.
Και ο Αντώνης Σαμαράς ακόμα δεν έχει βγάλει ανακοίνωση μπροστά σε αυτή την εμετική πρόκληση.
Η χώρα μας βέβαια έχει ζήσει άπειρες εμετικές προκλήσεις. Από όταν οι συνεργάτες των Ναζί που έσφαζαν και οδηγούσαν στον θάνατο από την πείνα ομοεθνείς τους, έπειτα πόζαραν ως “αντιστασιακοί” και “πατριώτες”. Λαμπράκηδες, Χριστοφοράκοι, Ράλληδες, Πάγκαλοι, σε μία Ελλάδα που έμεινε εκτός Νυρεμβέργης. Τα απόβλητα κρύφτηκαν κάτω από τους καπνούς του εμφυλίου για να συνεχίσουν να βιάζουν την Ελλάδα μέχρι σήμερα.

Ο κύριος Παπακωνσταντίνου βέβαια, δεν είναι “ναζί”. Γι’ αυτή την δουλειά έχουμε τους Χρυσαυγίτες.
Το ότι παρέδωσε τον ΟΤΕ στους Γερμανούς και τώρα παραδίδει τον Ήλιο και την Ελληνική Γη, πάλι στον “Helios” των Γερμανών, είναι απλώς σύμπτωση.
Το ότι έκανε ραντεβού με τον Χριστοφοράκο λίγες ημέρες πριν “προαχθεί” στο ΔΣ του ΟΤΕ, την σκοτεινή περίοδο του 2000 όπου η Siemens εδωσε την υπερπολύτιμη βοήθεια της για να γίνει ο ΟΤΕ “υπερσύγχρονος”, είναι και αυτό “σύμπτωση”.
Όπως επίσης το ότι ήταν ο έμπιστος των “δημοκρατών” του ΔΝΤ. Άλλωστε σήμερα, “Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας”.

Εμείς οι υπόλοιποι, ας πάμε στους τάφους των Αγίων Πατέρων μας που θυσιάστηκαν για να είμαστε εμείς (μέχρι πρότινος) ελεύθεροι και να αρχίσουμε να τους ΦΤΥΝΟΥΜΕ λέγοντας “Α ρε μαλάκα προπάππου, γιατί να μην γίνεις Πάγκαλος…”

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

Μια διαδρομή από το 1941 μέχρι τις μέρες μας

ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΟΥΚΟΥΝΑ

Ο τότε πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής κατά την επίσκεψή του στην Πτολεμαΐδα το 1958, την εποχή που η ΔΕΗ εξαγόρασε το εκεί εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που είχε αποκτήσει η οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1941.

Ο τότε υπουργός Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου Παναγής Παπαληγούρας επισκέπτεται το 1954 την Πτολεμαΐδα. Μετά το ταξίδι αυτό, οργανώθηκε στη δυτικομακεδονική αυτή πόλη επίσκεψη γερμανικής αποστολής υπό τον περίφημο υπουργό Έρχαρτ.

Ο Γερμανός φρούραρχος Πτολεμαΐδας φον Λάνγκε, αξιωματικός των Ες Ες.

Το εργοστάσιο της ΔΕΗ σήμερα. Το προηγούμενο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας της Πτολεμαΐδας ανήκε στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου, σύμφωνα με το προνόμιο που είχε παραχωρήσει τον Οκτώβριο 1941 ο Τσολάκογλου.

Ο στρατηγός Γ. Τσολάκογλου το 1941.

Ο παλαιός πολιτικός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), υιός του δαιμόνιου επιχειρηματία Γεωργίου Μ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το 1941 απέκτησε από τον Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Ο ίδιος υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη.

Ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, με την υπογραφή του οποίου παραχωρήθηκε το προνόμιο ηλεκτρικής ενέργειας στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1948.

Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1954 ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου τον είχε χαρακτηρίσει ως τη “μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος” και υπήρξε θερμός οπαδός και συνεργάτης του. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τρεις γενιές – τρία σκάνδαλα…

Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο κύριος συντελεστής του μνημονίου, της χρεοκοπίας και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ούτως ή άλλως είναι κάτοχος μεγάλης περιουσίας που προέρχεται από μια υπογραφή του Τσολάκογλου…

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα «Η ελληνική οικονομία επί Κατοχής και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια». Ο Δ. Κούκουνας είναι ιστορικός συγγραφέας, ειδικευμένος στα κατοχικά θέματα.

Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΧΙΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Επί επτά συναπτές δεκαετίες γίνεται πολύς και εκτενής λόγος για το ζήτημα των κατοχικών δανείων. Έχει αναλωθεί πολύ μελάνι και πολύς θυμός γύρω απ’ αυτό. Έχουν λεχθεί πολλά και ποικίλα, άλλοτε εγγύτερα προς την πραγματικότητα και άλλοτε χωρίς να έχουν καμιά επαφή μ’ αυτήν. Το ζήτημα είναι απολύτως υπαρκτό και εκείνο που είναι μοιραίο να προκαλεί πολυγνωμίες είναι το ύψος των δανείων.
Πρόκειται για χρηματικές προκαταβολές που εξαναγκάστηκε το ελληνικό κατοχικό κράτος να δίνει στους κατακτητές, ακριβώς ως δάνεια που επρόκειτο να εξοφληθούν μετά το τέλος του πολέμου. Η αξίωση αυτή δεν είναι ούτε επανορθώσεις ούτε αποζημιώσεις για θύματα και πάσης φύσεως απώλειες ή ζημίες. Καθαρά πρόκειται για νομική μορφή δανείου που όφειλε να επιστραφεί από τη μεταπολεμική γερμανική κυβέρνηση, ως νόμιμη διάδοχο του χιτλερικού καθεστώτος, το οποίο είχε δεσμευθεί να το πράξει. Αυτά ως προς τη Γερμανία, διότι ως προς την Ιταλία το θέμα έχει άλλη διάσταση.

Ας μην σταθούμε στο πώς και στο γιατί εξαναγκάστηκαν οι ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις να πληρώσουν με το ταπεινό νόμισμα της δραχμής τα όσα ζητήθηκαν απ’ αυτές, με αποτέλεσμα η χώρα να βυθιστεί στην οικονομική καταστροφή και την πείνα. Η Ελλάδα ήταν κατεχόμενη χώρα με την εθνική κυριαρχία της να έχει βαρύτατα πληγεί. Ο λαός της τελούσε υπό καθεστώς πρωτοφανούς βίας από τις δυνάμεις κατοχής.

Καλώς ή κακώς επί των ημερών μιας κατοχικής κυβέρνησης δημιουργήθηκε ένα είδος δανειακής σύμβασης, η οποία όριζε ότι το ποσόν που είχαν αρπάξει οι κατακτητές θα επιστρεφόταν όταν θα τελείωνε ο πόλεμος. Αλλά οι μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν επέδειξαν το ανάλογο ενδιαφέρον για να διεκδικήσουν την οφειλή. Η βασική δικαιολογία, που προβαλλόταν κάθε φορά που ένας ευσυνείδητος αρμόδιος Έλληνας έθετε το θέμα, ήταν ότι η εξόφληση των κατοχικών δανείων θα γινόταν οψέποτε θα υπογραφόταν η τελική συνθήκη ειρήνης. Η Γερμανία είχε διχοτομηθεί σε Δυτική και Ανατολική και η προϋπόθεση για την υπογραφή τέτοιας συνθήκης ειρήνης ήταν η επανένωσή της.

Το 1990, ως γνωστόν, ενοποιήθηκε η Γερμανία. Αλλά το ελληνικό κράτος ούτε τότε, ούτε αργότερα το έπραξε. Ως θέμα θα μπορούσε αυτό κάλλιστα να αποτελέσει αντικείμενο ενός ειδικού δικαστηρίου. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι υπάρχουν ευθύνες για το πολιτικό σύστημα. Μόνο που στη χώρα μας αυτό το σύστημα είναι αρκετά περίπλοκο με ποικίλες διακλαδώσεις.

Ας ανοίξουμε μια παρένθεση και ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Σε μία μικρή πολιτεία της Δυτικής Μακεδονίας ανέλαβε κάποτε τη λειτουργία του τοπικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ένας δραστήριος επιχειρηματίας. Επρόκειτο για παραχώρηση προνομίου, που δόθηκε αρχικά για διάστημα μιας πενταετίας με δυνατότητα παρατάσεων. Στις 16 Οκτωβρίου 1941 ο στρατηγός Τσολάκογλου, ο τότε κατοχικός πρωθυπουργός, παραχώρησε αυτό το μονοπωλιακό προνόμιο στον εν λόγω επιχειρηματία, αφού εκείνος κατά τους προηγούμενους μήνες είχε δραστηριοποιηθεί για να επιτύχει την άδεια. Ο κόπος του δεν είχε πάει χαμένος, ούτε η αγωνία του να ολοκληρώσει τη δουλειά έμεινε χωρίς αμοιβή.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι ένα τοπικό εργοστάσιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση χωρίς κανένα ρίσκο λόγω του μονοπωλιακού χαρακτήρα της. Ο επιχειρηματίας λογικά θα έπρεπε να είναι ευγνώμων προς τον Τσολάκογλου για μια τόσο σημαντική παραχώρηση, αλλά δεν μπορεί να πιστοποιηθεί αν διατηρούσε μια ιδιαίτερη σχέση, ούτε καν μια απλή γνωριμία μαζί του. Άλλωστε η αλήθεια είναι ότι ούτε οι πιο φανατικοί εχθροί του στρατηγού, που συνέδεσε το όνομά του με τη συνθηκολόγηση και την κατοχική κυβέρνηση, δεν έχουν διατυπώσει καν υποψίες σε βάρος του για χρηματισμούς ή σκάνδαλα.

Πάντως ο ένας γιος του επιχειρηματία, γερμανομαθής ων, προσελήφθη από τις τοπικές γερμανικές αρχές κατοχής ως διερμηνέας τους. Γρήγορα στην κοινωνία της περιοχής έγινε γνωστός ως «μποτάκιας», διότι είχε τη συνήθεια να χρησιμοποιεί καθημερινά στρατιωτικές μπότες μέσα από το παντελόνι του.

Η ηλεκτρική επιχείρηση στη μικρή μακεδονική πόλη δεν έπαυσε να λειτουργεί ούτε όταν εγκατέλειψε την εξουσία ο Τσολάκογλου, ούτε όταν αποχώρησαν από την Ελλάδα οι Γερμανοί. Συνέχισε να λειτουργεί για πολλά ακόμα χρόνια, μέχρι τη μεταπολεμική ίδρυση της ΔΕΗ, η οποία επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Και επειδή συνέπεσε στην ίδια ακριβώς αυτή πόλη η ΔΕΗ να δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, το 1958 εξαγοράστηκαν οι εγκαταστάσεις από τους κληρονόμους του επιχειρηματία, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε αποβιώσει.

Κατά σύμπτωση από τη χρονιά εκείνη ο γιος του επιχειρηματία άρχισε να πολιτεύεται, αποδεσμευμένος πλέον από τη διοίκηση των οικογενειακών επιχειρήσεων και τις ανάλογες φροντίδες. Από το 1958 είχε ενταχθεί στον κεντρώο χώρο, τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, ο οποίος είχε μεγαλύτερες πιθανότητες πολιτικής ανέλιξης. Ωστόσο εκείνη την πρώτη φορά της εισόδου του στην εθνική πολιτική δεν κατόρθωσε να εκλεγεί, γεγονός που θα το επιτύχει από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα, τον Νοέμβριο 1954, στην πραγματικότητα είχε πάρει το πρώτο βάπτισμα της πολιτικής, διεκδικώντας το αξίωμα του δημοτικού συμβούλου Θεσσαλονίκης, όπου ήρθε δεύτερος επιλαχών. Συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του κατοχικού υπουργού Σωτηρίου Γκοτζαμάνη, ο οποίος – ύστερα από μια παρατεταμένη φυγοδικία στο εξωτερικό και αφού είχε με νόμο παραγραφεί η εις θάνατον ποινή του – εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη για να διεκδικήσει τη δημαρχία. Ένας από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του ήταν ο νεαρός τότε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος.

Ο υιός του επιχειρηματία της μικρής δυτικομακεδονικής πόλης ήταν τότε δικηγόρος εγκατεστημένος στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος του πολέμου, η οικογενειακή άνεση του επέτρεψε να πραγματοποιήσει λαμπρές μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Το 1954 είχε συμπληρώσει τα 35 χρόνια του και βγάζοντας λόγο προς τους εκλογείς σε μια συνοικία της συμπρωτεύουσας, εξέφρασε τον θαυμασμό του προς τον ανεξάρτητο υποψήφιο Γκοτζαμάνη. Του έπλεξε το εγκώμιο, χαρακτηρίζοντάς τον ανεπιφύλακτα ως «τη μεγαλύτερη ζώσα πολιτική φυσιογνωμία» της Ελλάδος, ενώ σημειωτέον ζούσαν τότε ακόμη ο στρατάρχης Παπάγος, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Στέφανος Στεφανόπουλος και πολλοί άλλοι, και ενώ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν είχε αναδειχθεί σε ηγετική μορφή.

Σύμφωνα με εφημερίδα της εποχής[1]: «Ανέφερεν εν συνεχεία τας μεγάλας εθνικάς υπηρεσίας του υποψηφίου Δημάρχου και επανέλαβεν, ότι είναι τιμή διά την πόλιν, η οποία θα τον έχη ως πρώτον πολίτην της». Ήταν ο μόνος από τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους που εκφράστηκε τόσο μεγαλόπρεπα για τον πρώην κατοχικό υπουργό, αν και την εποχή εκείνη όλες σχεδόν οι εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, όπως και όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα πραγματοποίησαν σφοδρές επιθέσεις σε βάρος του υποψήφιου δημάρχου.

Ο Γκοτζαμάνης ήταν οπωσδήποτε το μεγάλο ίνδαλμά του. Και προφανώς θεωρούσε ότι οι μεγάλες εθνικές υπηρεσίες του συνδέονταν άμεσα με τα κατοχικά δάνεια, αν και καμιά συμφωνία με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς δεν έφερε ελληνική υπογραφή. Επρόκειτο για αποφάσεις των κυβερνήσεων του Άξονα που επιβλήθηκαν απλώς με το δίκαιο του ισχυροτέρου.

Η προσωπική αυτή ιστορία των μελών αυτής της εύπορης επαρχιακής οικογένειας, που με μια υπογραφή του στρατηγού Τσολάκογλου απέκτησαν μεγάλη περιουσία, συνεχίστηκε. Ο γιος του αείμνηστου πλέον επιχειρηματία συνέχισε την πολιτική δραστηριότητά του με μεταστροφή στον προοδευτικό χώρο και το 1961 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτης. Ο μικρότερος αδελφός του είχε προσληφθεί ως διευθυντικό στέλεχος της ΔΕΗ, η οποία είχε εξαγοράσει το οικογενειακό εργοστάσιο, και την ίδια χρονιά, το 1961, απέκτησε ένα αγόρι.

Και ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός προωθήθηκε, επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές 1963 και 1964 και έγινε μέλος της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, ο μικρότερος αδελφός – αν και δεν πολιτευόταν ο ίδιος – υπήρξε θύμα της χούντας, που στο μεταξύ είχε επικρατήσει, και απολύθηκε από τη θέση του στο πρώην οικογενειακό εργοστάσιο.

Μεσολάβησαν άλλες εξελίξεις, ο προοδευτικός πολιτικός προσχώρησε το 1979 στη Νέα Δημοκρατία και αργότερα, επί Μητσοτάκη, έγινε πάλι υπουργός. Ο αδελφός του πέθανε σχετικά νέος και ο υιός του τελευταίου, αφού σπούδασε οικονομικές επιστήμες και εργάστηκε στον ΟΟΣΑ, επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την πολιτική.

Ανάμεσα στις πολλές συμπτώσεις, που υπάρχουν σ’ αυτή τη μικρή οικογενειακή ιστορία, υπάρχουν και δύο ακόμη: Ο θείος ήταν υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, όταν η Ελλάδα – με την τυπική σύναψη συνθήκης ειρήνης μόλις ενοποιήθηκε η Γερμανία – θα μπορούσε, ως όφειλε, να διεκδικήσει τα κατοχικά δάνεια. Αλλά για λόγους που δεν έχουν αναφερθεί, αδιαφόρησε να το πράξει. Ο ανιψιός, ως υπουργός Οικονομικών στα δύο πρώτα χρόνια της κυβέρνησης του εγγονού Γ. Παπανδρέου, το 2009-11, δεν ενδιαφέρθηκε ούτε τότε να αξιώσει τα ίδια κατοχικά δάνεια, τα οποία θα μπορούσαν να ανατρέψουν την πορεία προς την οικονομική καταστροφή και τη σύγχρονη χρεοκοπία. Αντ’ αυτού, με βιαστικά βήματα και ανεπανάληπτη προθυμία παρέδωσε με την υπογραφή του την εθνική κυριαρχία.

Πρόκειται για την οικογένεια Παπακωνσταντίνου, της οποίας ο γενάρχης Γεώργιος Μ. Παπακωνσταντίνου είχε λάβει το μονοπώλιο της ηλεκτρικής παραγωγής και διανομής στην Πτολεμαΐδα τον Οκτώβριο του 1941 με υπογραφή του Τσολάκογλου[2]. Ο υιός γνώριζε πολύ καλά όλη την υπόθεση ως διατελέσας στενός συνεργάτης και ανεπιφύλακτος θαυμαστής του Γκοτζαμάνη, ενώ ο εγγονός – και αν υποτεθεί ότι ήταν αδαής για το θέμα, εφόσον δεν θα είχε ακούσει τίποτα στο οικογενειακό περιβάλλον του – όφειλε στα δύο χρόνια του ως υπουργός Οικονομικών να είναι ενημερωμένος. Σύμφωνα με γερμανικές εκτιμήσεις, η ελληνική απαίτηση από τη Γερμανία ανέρχεται σε εκατό περίπου δισεκατομμύρια ευρώ[3].

Τελικά η εθνική αξίωση για τα κατοχικά δάνεια κάποτε θα προβληθεί, ίσως όταν υπάρξουν πατριωτικότερες συνειδήσεις… Ή μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται (λόγω των συνεχών επαναλαμβανόμενων λαθών μας) ;

"ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΤΟ ΕΥΡΩ. ΣΩΣΤΕ ΤΙΣ ΨΥΧΗ ΣΑΣ" !!!

Εκατόν ογδόντα χρόνια μέχρι την εισαγωγή του ευρώ, η Ελλάδα επιβίωσε με το δικό της νόμισμα και με την δική της Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας που ανήκε πλήρως στο κράτος. Παρ’ όλες τις εθνικές καταστροφές που έζησε, τους πολέμους, τις κατοχές, τους εμφυλίους, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα και τις δικτατορίες και πάνω απ’ όλα, παρά το σάπιο και διεφθαρμένο φαύλο πολιτικό σύστημα που κυριάρχησε στη χώρα μας μετά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, εντούτοις το εθνικό μας νόμισμα ήταν.....

η σταθερή αιμοδοσία της ελληνικής οικονομίας. Παρά το ότι αυτή η χώρα δημιουργούσε τους πιο πλούσιους στον κόσμο, όταν την ίδια στιγμή ο λαός διατηρούταν σε κατάσταση φτώχειας εξ αιτίας του κρατικοδίαιτου πολιτικού του συστήματος, παρά τα σοσιαλιστικά μοντέλα που εφαρμόστηκαν στη συνέχεια και την επιδρομή του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ στο κράτος, το εθνικό νόμισμα ήταν πάντα εκεί για να δίνει λύσεις και να κάνει την Ελλάδα να αντέχει.

Εδώ και δέκα χρόνια όμως, έχουμε ένα σκληρό νόμισμα, το ευρώ, όπως σκληρό νόμισμα είχε και η Αργεντινή και κατέρρευσε. Ένα νόμισμα απόλυτα συνδεδεμένο με τις ανεπτυγμένες βιομηχανίες της Δυτικής Ευρώπης και με συγκεκριμένη περιορισμένη ποσότητα, απόλυτα συνδεδεμένη με την παραγωγή Εθνικού Προϊόντος.. Αφού λοιπόν το νόμισμα αυτό είναι συγκεκριμένο σε ποσότητα και δεν μπορεί να υποτιμηθεί, δημιούργησε, όπως ήταν επόμενο σε μας (που δεν είχαμε ισχυρή παραγωγική μηχανή), ελλείμματα και αντίστοιχα πλεονάσματα στα πιο παραγωγικά κράτη της Ευρωζώνης.

Τώρα μπήκαμε σε έναν φαύλο κύκλο και αφού αδυνατούμε να υποτιμήσουμε το νόμισμα θα πρέπει να υποτιμήσουμε και να εξαθλιώσουμε τις ζωές μας. Όμως έτσι, όχι μόνο δεν επιτυγχάνουμε ανάπτυξη και παραγωγή υπέρ του λαού μας, τουναντίον θα επιτύχουμε  περαιτέρω εξαθλίωση υπέρ του πλουτισμού των ξένων επενδυτών, εάν και όποτε έρθουν.

Η μόνη λύση σε μία ΕΕ ισότιμων εταίρων είναι, η έκδοση από την ΕΚΤ νέου νομίσματος, η έκδοση ευρωοομολόγων υπέρ των κρατών με εγγύηση της ΕΚΤ και ο δανεισμός απευθείας των κρατών από την ΕΚΤ, όπως κάνει κάθε κεντρική τράπεζα, όπως κάνει και η FED και όχι μέσω ιδιωτικών τραπεζών.

Εφόσον λοιπόν η ΕΕ δεν θέλει να εφαρμόσει αυτά τα απλά οικονομικά μέτρα και επιμένει να πλουτίζουν ορισμένα κράτη σε βάρος άλλων, τότε λοιπόν και ενόψει των εκλογών, μην μπαίνετε στο ψευτοδιλήμμα «Ευρώ ή Δραχμή».

Στο διάβολο το ευρώ. Σώστε την ψυχή σας.    

http://hassapis-peter.blogspot.com/ 

ΕΔΩ ΤΟ ΡΑΔΙΟ "Η ΗΧΩ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ" !!!!

Στον «αέρα» της Κωνσταντινούπολης εκπέμπει εδώ και λίγες ημέρες το ράδιο «Ηχώ», ο πρώτος ελληνικός ραδιοφωνικός της Πόλης.

Το ράδιο «Ηχώ» εκπέμπει εδώ το ποικίλο του πρόγραμμα μέσω διαδικτύου. Η πρωτοβουλία και τα εύσημα φυσικά θα πρέπει να αποδοθούν στους υπεύθυνους της ομογενειακής εφημερίδας «Ηχώ» η οποία συμπληρώνει 35 έτη από την έκδοσή της (φυσικά της ευχόμαστε να τα εκατοστίσει).

Η γνωστή συνθέτης Ευανθία Ρεμπούτσικα, είχε την τιμή να είναι η παρουσιάστρια της πρώτης εκπομπής του ραδιοφωνικού σταθμού αφού χαρακτηριστικό απόσπασμα από το έργο της για την ταινία «Πολίτικη Κουζίνα» χρησιμοποιείται ως το σήμα του σταθμού. 

«Αυτό που όλοι επιθυμούσαμε αρκετά χρόνια, ένας ελληνικός ραδιοσταθμός για τον Ελληνισμό της Πόλης, είναι πλέον γεγονός. Χάρη, στην φιλότιμη προσπάθεια μιας μικρής ομάδας ομογενών με όραμα. Και φυσικά τις δυνατότητες που μας παρέχει απλόχερα το διαδίκτυο» αναφέρεται στο εναρκτήριο μήνυμα των συντελεστών του εγχειρήματος.

Από την πλευρά μας δεν έχουμε παρά να τους ευχηθούμε καλή επιτυχία στο ωραίο αλλά δύσκολο – λόγω των αντικειμενικών δυσκολιών – εγχείρημά τους. 

Ας μας επιτραπεί δε από όλους τους φίλους του «www.defence-point.gr» η προτροπή να ενισχύσουν την προσπάθεια των αδερφών μας στην Πόλη και να τους κάνουμε συντροφιά, έστω και νοερή, στη μοναχική προσπάθεια που κάνουν να κρατήσουν τη φωνή και τη σημαία των Ελλήνων στην αιώνια πρωτεύουσά τους πάντα στον αέρα και πάντα ψηλά.

Τον ραδιοσταθμό μπορούμε να τον παρακολουθήσουμε στη διεύθυνση: http://radio.ihotispolis.com/

http://www.defence-point.gr/news/?p=45419 

"ΤΟ ΤΡΕΛΟΒΑΠΟΡΟ" ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

elenim7

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Rain11November

"ΑΛΩΝ ΑΙΞΩΝΙΔΩΝ"

Ένα πολύ αγαπημένο μέρος από τα νεανικά μου χρόνια. Πόσες φορές δεν είχαμε πάει πρωϊνά να αντικρίσουμε την Ανατολή στις πρώτες της στιγμές, στον γκρεμό του Λαιμού στην Βουλιαγμένη, πριν πάμε στο γραφείο !!

Κι όμως εκεί κοντά υπάρχει άγνωστος σε μας Ναός του Θεού Απόλλωνα !!  Η περιοχή ονομαζόταν ΑΛΑΩΝ => ΤΩΝ ΑΛΩΝ. Πως όμως να γίνει γνωστό το μέρος όταν βρίσκεται στην περιφραγμένη και προστατευμένη περιοχή του Αστέρα ;;  Εκτός αν είναι κάποιος θαμώνας λεφτάς ή της δεξαμενής των think tang που αυτοθεωρούνται αριστοκράτες, ανώτεροι των άλλων, χωρίς φυσικά ούτε οι ίδιοι να γνωρίζουν την αξία του τι υπάρχει δίπλα τους.  Μα αν γνωρίζουν είτε από σύμπτωση είτε έστω επειδή έχουν πρόσβαση στην κρυμμένη γνώση, οι μεν θα περνούν από μπροστά του, θα του ρίχνουν μια ματιά και θα το προσπερνούν, οι δε , ανάξιοι να αποδώσουν την τιμή που του αρμόζει, μηδέ να σκιρτήσει μέσα τους κάτι από τό κρυμμένο παρελθόν.  Τι και αν έχουν πρόσβαση στα κείμενα.  Δεν είναι αρκετό.  Πρέπει να είσαι της ίδια της μαγιάς για να το νιώσεις στο πετσί σου. Ειδάλλως εκτός από πλάνος και κλέφτης, δεν είσαι τίποτα περισσότερο αυτού.

Δεν υπεισέρχομαι στο αισθαντικό κομμάτι του βίντεο, ούτε παρούσα ήμουν ούτε μπορώ να κρίνω την διαισθητικότητα και πως την εννοεί - νιώθει ή την μεταφράζει ο άλλος.  Όμως αισθάνομαι μεγάλη ντροπή για την χώρα μου και για μένα που πρώτον δεν ήξερα την ύπαρξη του Ναού, επειδή δεύτερον δεν βρέθηκε κανείς να μου μιλήσει γι αυτό πριν την ASHTARHELLAS, τρίτον ούτε όλοι αυτοί που ισχυρίζονται μια ισχυρή Ελλάδα φρόντισαν να αναδείξουν το σημείο κάνοντας την χαρτογράφησή του και τυχόν ανασκαφές, αντίθετα προτίμησαν την κερδοφόρα επένδυση ενός καταλύματος και την εκμετάλλευση της παραλίας, σκεπάζοντας και περιφρονώντας τα πάντα.  Ό,τι ακριβώς θέλουν να κάνουν οι ιθύνοντες μας σήμερα, τσιμεντοποιώντας και αποκλείοντας τα πάντα και τους πάντες. 

Με ποιο δικαίωμα σας παρακαλώ καθόμαστε και τους ακούμε ;;  Με ποιο δικαίωμα ζητούν την επανεκλογή τους ;;  Με ποιό δικαίωμα βρε αδελφέ ονομάζουν τους εαυτούς τους  Έλληνες, ενώ δεν είναι !!!  Είμαι το ίδιο αυστηρή επίσης και με μας. Πως λεγόμαστε Έλληνες όταν δεν σεβόμαστε, δεν προστατεύουμε τα απομεινάρια ενός μεγαλειώδους Πολιτισμού, μιας ανυπέρβλητης και απαράμιλλης Σοφίας ;;  Αλλά και έτσι να μην ήταν, οι λαοί εξυμνούν ό,τι και αν έχει να τους προσφέρει το παρελθόν τους.  Είναι σαν να μην σεβόμαστε τους τάφους των γονέων μας και ό,τι ανήκε σε αυτούς. Έχει καμιά διαφορά νομίζετε ;;  Αν το νομίζετε, έτσι σας έπεισε η προπαγάνδα.  Όσο γι αυτούς που λένε, εντάξει εκείνοι ήταν αυτό που ήταν, ας κοιτάξουμε ποιοί είμαστε και τι κάνουμε σήμερα, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι πως είναι ποταποί, γιατί δεν ξεφύτρωσαν απ' το πουθενά για να έχουν στόμα τώρα να ομιλούν.  Κάποιες ρίζες θα έχουν.  Αν δε νομίζουν πως υποτιμώντας το παρελθόν, είτε επειδή προτιμούν μερικά ψίχουλα να υποσστηρίξουν την εντολοδόχο προπαγάνδα τους , δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους Ιούδες του πλανήτη, καταδικαστέα όντα της φύσης και Νόμου και καμία μεγαλύτερη αξία της ύπαρξής τους από τα όσα αργύρια διαθέτει η τσέπη τους.  Στην κριτική μου φυσικά ποτέ δεν εξαιρώ ούτε εμένα.     Α.