Καλώς ορίσατε στην μάχη της Αναζήτησης.

ΟΥΣΤ

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΠΟΛΕΜΟΥ "2014"

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

Διαλογισμός είναι η εργασία – η προσπάθεια ανεύρεσης κάτι που έχουμε χάσει, αλλά και που είμαστε σε θέση να το αναγνωρίσουμε όταν το βρούμε, επομένως το γνωρίζουμε ήδη !!! Δεν υπάρχει κάποιος ή βιβλίο ή ομάδα που θα μας πει τον τρόπο ή κάποια μέθοδο ή κάποια επιστήμη, το πως θα διαλογιστούμε. Ειδάλλως ακολουθούμε τα βήματα κάποιου …… τις εμπειρίες του, τις καθοδηγήσεις του, συνεπώς η όλη διαδικασία γίνεται μηχανική : καθοδηγητή και καθοδηγούμενου. Διαλογισμός συμβαίνει μόνον με την προσωπική παρατήρηση = συνεχής μάθηση με έναν ήρεμο νου, ελεύθερο από κάθε θόρυβο ώστε πραγματικά να μπορεί να ακούει προσεχτικά στο βαθμό που το καταφέρνει χωρίς άγχος, αλλά και χωρίς να κριτικάρει ή να ερμηνεύει μετατρέποντας τα ερμηνευόμενα σε συγγενικά ως προς τον εαυτό του, καθώς και με την διευρεύνηση = συσσώρευση εμπειριών, όμως χωρίς προμετωπίδα την ελπίδα που οδηγεί σε παγίδες, προσφέροντας «ευκολίες».

Υπευθυνότητα σημαίνει ανταπόκριση στην κάθε νέα πρόκληση

Το εγώ είναι το παρελθόν μας, από το οποίο πρέπει να αποκοπούμε αν θέλουμε να προχωρήσουμε, ειδάλλως θα είμαστε εξαρτημένοι από αυτό.

Όποτε κάποιος αποδέχεται ένα πρότυπο, μία «αυθεντία», αυτό αποκαλείται ψυχολογική και πνευματική βία. Οι πάσης φύσεως αυθεντίες βρίσκονται σε σύγχυση, σε αταξία, αισθάνονται αστάθεια. Οι «αυθεντίες» αυτού του κόσμου είναι πιο πλούσιοι στον κόσμο …….(!!!) Όλοι αυτοί απαιτούν «πίστη» και «πρέπει» ……… (!!!)

Η σκέψη είναι χρόνος, η σκέψη είναι ύλη. Μέσα από αυτήν δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχει μόνον η επιλογή. Η επιλογή δεν είναι ελευθερία. Όπου υπάρχει επιλογή, δεν υπάρχει ελευθερία !!! Η επιλογή είναι πέρασμα από παγίδα σε παγίδα …. Η σκέψη είναι συνειδητότητα, από την οποία χρειάζεται απελευθέρωση.

Σύγκρουση. Γιατί είμαστε διχασμένοι ; γιατί είμαστε διαιρεμένοι ; Όταν φτάσουμε στο σημείο να ξεφύγουμε από το συναίσθημα της φυγοπονίας, το συναίσθημα της φυγής, τότε γινόμαστε πραγματικά με αγάπη, ένα με την ανθρωπότητα.

Ο άνθρωπος εκπαιδεύεται από τα πρώτα του βήματα να αγωνίζεται για κάτι, σαν αυτό να θεωρείται ενάρετη πράξη ή πρόοδος ή παραγωγικότητα. Ειδάλλως αισθάνεται στην ζωή του αποτυχημένος…... (!!!)

Η ενέργεια της αντίληψης είναι η μόνη ενωτική και δημιουργική δράση. Αγάπη υπάρχει όπου δεν υπάρχει σύγκρουση …. !!! 


Η σελίδα για να απολαύσετε τις τόσο ενδιαφέρουσες διαλέξεις του http://www.jkrishnamurti.org/gr/index.php

Γεωπολιτικό "ματ" από το "σκακιστή" Β.Πούτιν: Ρωσία και Κίνα δημιουργούν διώρυγα στη Νικαράγουα

Σκεφτόμενες δεκαετίες μπροστά Κίνα ακαι Ρωσία, προχωρούν σε μεγάλη γεωπολιτική κίνηση στρατηγικής σημασίας, δημιουργώντας αντίπαλο δέος στην διώρυγα του Παναμά, ένα κανάλι τη Νικαράγουα! 
 
Η διώρυγα αυτή θα κατασκευασθεί μέσω ενός καναλιού στο έδαφος της Νικαράγουας, το οποίο στην ουσία θα ελέγχεται από τη Ρωσία και την Κίνα, αναφέρει ο ρωσικός τύπος.
 
Η διώρυγα του Παναμά, η οποία είναι τεράστιας στρατηγικής σημασίας για τις ΗΠΑ, συνδέει τον Ειρηνικό με τον Ατλαντικό Ωκεανό και είναι ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ για πάνω από 100 χρόνια. Η κατασκευή της διώρυγας διεξήχθη υπό την εποπτεία του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, από το 1904 έως 1913.O Παναμάς στην ουσία αποτελεί πραγματικό αμερικανικό «προτεκτοράτο». Θυμίζυμε την επέμβαση των ΗΠΑ στον Παναμά το 1989 ότν και συνέλαβαν τον τότε δικτάτορα Μανουέλ Νοριέγκα, ο οποίος τη συγκεκριμένη πε΄ριοδο τους έκανε νερά.
 
Η Κίνα έχει ήδη λάβει την άδεια της πολιτικής ηγεσίας της Νικαράγουας με την παραχώρηση για 100 χρόνια του απαραίτητου εδάφους, για την κατασκευή του ανταγωνιστικου καναλιού ως προς την διώρυγα του Παναμά. Το έργο θα περιλαμβάνει στην φάση της κατασκευής του και ρωσικές εταιρείες. Η έναρξη κατασκευής του μεγαλεπήβολου έργου, έχει προγραμματιστεί για το Δεκέμβριο του 2014.
 
Το προκαταρκτικό κόστος του έργου ανέρχεται τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια, με προγραμματισμένη έναρξη λειτουργίας το 2019. Η τελική ολοκλήρωση της κατασκευής θα υλοποιηθεί το 2029. Επίσης σύμφωνα με τα σχέδια θα κατασκευαστούν 2 λιμάνια, αεροδρόμια, και άλλες υποστηρικτικές εγκαταστάσεις στην εδαφική περιοχή πέριξ του καναλιού στην Νικαράγουα.
 
Για να αποφευχθεί η προσπάθεια «διεμβολισμού» του όλου έργου από τις ΗΠΑ, για την κατασκευή του καναλιού, αναφέρει ο ρωσικός τύπος, η Ρωσία υπέγραψε με την Νικαράγουα διμερή συμφωνία (μέχρι ένα ορισμένο χρονικό όριο).
 
Η Νικαράγουα επιτρέπει την διέλευση ρωσικών πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών, ώστε αυτά να δύναται να επισκεφθούν τη χώρα κατά το πρώτο εξάμηνο του 2014. Καθώς επίσης και να περιπολούν στα χωρικά ύδατα της Νικαράγουας, στην Καραϊβική Θάλασσα και στον Ειρηνικό Ωκεανό μέχρι τις 30 Ιουνίου 2015.
 
Υπενθυμίζουμε ότι η Νικαράγουα ήταν μια εκ των χωρών που αναγνώρισε την επανένωση της Κριμαίας με την Ρωσική Ομοσπονδία, ως εκ τούτου αποτελεί στρατηγικο σύμμαχο της Ρωσίας την κυριολεξία στην "αυλή" των ΗΠΑ. Τα συναισθήματα των Νικαραγουανών ως προς τις ΗΠΑ, προσδιορίζονται το λιγότερο στο επίπεδο της αντιπάθειας.
 
Σημειώνεται ότι στα τέλη Μαρτίου οι ΗΠΑ είχαν πιέσει μέσω μυστικής διπλωματίας την Κίνα να προχωρήσει σε κυρώσεις εναντιον της Ρωσίας σε μια προσπάθεια να δημιυργήσουν κάποιο ρήγμα μεταξύ των δύο συμμάχων, αλλά οι προσπάθειές τους απέτυχαν. Ο Μ.Ομπάμα είχε προσπθήσει να πιέσει του ηγέτες του Πεκίνου να καταδικάσουν την Ρωσία στο θέμα της Κριμαίας, αλλά μάταια. 
 
Αντίθετα προχωρούν ακάθεκτα μαζί με τους Ρώσους σε μεγάλες στρατηγικές κινήσεις. Υπενθυμίζεται ότι τον Μάιο υπογράφεται μεγάλη συμφωνία των δυο χωρών για προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου στην κινεζική ενεργοβόρα αγορά. 
 
Η διάνοιξη της νέας διώρυγας αποτελεί πρόκληση για τις ΗΠΑ που δεν έχουν συνηθίσει να τις αμφισβητούν έξω από την "πόρτα" τους.

Ο λαβύρινθος της Κρήτης μέσα από τα μάτια ενός αυτόπτη μάρτυρα με πολλές προσωπικές εμπειρίες !!!

Στα 49 χιλιόμετρα του δρόμου Ηρακλείου προς Φαιστό υπάρχει μια διακλάδωση δεξιά και σε 800 μέτρα συναντούμε το Καστέλλι της Καινουρίας, ένα γραφικό χωρίο κτισμένο το 1206 σ' ένα λόφο από τον Γενοβέζο Αρχιπειρατή Enrico Bascafore.Συνεχίζοντας προς βορρά του χωριού με ένα καρόδρομο ε 3.500 μέτρα φθάνομε σ ε ένα λόφο κυκλικό που η διάμετρος του φθάνει ίσως και τα 500 μέτρα και το μέγιστο ύψος του δεν ξεπερνά τα 100 μέτρα. Ο λόφος αυτός κρύβει στα σπλάχνα του ένα λιθολατομείο που χιλιάδες δούλοι πέθαναν εδώ δουλεύοντας με άθλιες συνθήκες για να αποκόψουν τους πορώδεις ψαμολίθους με τους οποίους κτίστηκαν η Φαιστός, η Γόρτυνα, η Αγία Τριάδα κ.α.




Ετσι δημιουργήθηκε ένα τεχνητό σπήλαιο με πολλά τυφλά δωμάτια, δύσβατους διαδρόμους, ελικοειδείς και αδιέξοδες γαλαρίες και καταπακτές που έμοιαζαν με φοβερές ειρκτές.Είχαν δοθεί και διάφορα ονόματα σ' αυτές τις αίθουσες: (Αίθουσα Μινώταυρου, Θησέως, Αριάδνης ους Ντομένικο κ.λπ.) Το ανάπτυγμα των διαδρόμων θα έφτανε τα 1.500 μ. το ύψος τους 3-4 μ. και το υπερβάλλον ύψος του λόφου στο κέντρο ίσως τα 100 μ.Υπήρχαν και δύο οπές στη βάση του λόφου σε μεταξύ τους απόσταση 100 μέτρα που χρησίμευαν σαν είσοδος και έξοδος.








 Κατά τον Keller εδώ ο Θησέας με τη βοήθεια της ερωμένης του Αριάδνης κόρης του Μίνωα, σκότωσε τον Μινώταυρο, το ανθρωπόμορφο αυτό τέρας (μισό άνθρωπος και μισός ταυρος) καρπός του έρωτα της γυναίκας τουΜίνωα της Πασιφάης με τον Ταύρο. Η Αριαδνη έδωσε στον καλό της τον Θησέα την Αγαθίδα (το κουβάρι) του μίτου και του εφόρεσε φωτεινό μεταλλικό αποστράπτον στεφάνι, ικανό να διαλύει το πυκνό σκοτάδι και να φωτίζειτ ην εσχατιάν πορείαν του, για να μπορέσει ν α βγει και να ξεφύγει με τις 7 κοπέλλες Αθηναίες και τους 7 νέους μέσα από τους ελικοειδείς, σκοτεινούς και αδιέξοδους διαδρόμους της φοβερής αυτής φυλακής του Μινωταυρου







Ηταν ομως αυτός ο λαβύρινθος; Υπήρξε το θεριό ο Μινώταυρος; Η μήπως οι άθλιες συνθήκες με τις οποίες οι δούλοι πελεκάνοι και εργάτες ζούσαν στα έγκατα της γης ήταν ο Μινώταυρος;Λαβύρινθοι υπάρχουν πολλοί στην Αίγυπτο στην περιοχή του Φαγιούμ, κοντά στο χωριό Χαβάρα, στην Ιταλία στη Λήμνο και στη Σάμο. Η λέξη λαβύρινθος σημαίνει κάτι το πολύπλοκο, το δύσβατο το πολυδαίδαλο ίσως και το αδιέξοδο. Εχομε περιγραφές γι αυτούς από τον Ηρόδοτο, τον Πλούταρχο, τον Hock κ.α. Λαβύρινθος είναι λέξη Λυδική που ταυτίζεται με την έννοια του αδιέξοδου.



Κατά τον Φρύνιχον λαβύρινθος σημαίνει αχανές μη έχον στέγη ή όροφον οικοδόμημα.Γνωρίζομε από τη Μυθολογία ότι ο Μίνωας εδωσε εντολή στο δαιμόνιο Αθηναίο Μηχανικό το Δαίδαλο να κατασκευάσει ένα ανάκτοροκαι να γίνει η κατοικία του Μινώταυρου. Κατά τον Παυσανία Λαβύρινθος ήταν ο εν Κνωσώ λαβύρινθος όμως κατά τον Hock λαβύρινθος ήταν το Ιδαίον άντρον γιατί ήταν τόπος λατρείας χθονίας θεότητας. Ο Αρθουρ Εβανς πολύ α ργότερα το 1901 υποστηρίζει πως ότι Λαβύρινθος είναι το ανάκτορο της Κνωσού γ ιατί υπάρχουν σ' αυτό πολλά αδιέξοδα, ασκέπαστες καταπακτές και πολλοί διπλοί πέλεκεις. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν και οι Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο Απολλόδωρος καθώς και ο Δίωνας Χρυσόστομος και ο Φιλόστρατος.


Αλλά ας συνεχίζουμε το παραμύθι με τον Θησέα που στεφανωμένος με το φωτεινό στεφάνι επιστρέφει για την Αθήνα και συνεπαρμένος από τον θρίαμβο του δεν αλλα΄ζει τα μαύρα πανιά του καραβιού του. Βγαίνει στην Δήλο μαζί με τις νέες και τους νέους και τον ρωτούν να τους πει πως σκότωσε το Μινώταυρο και πως μπόρεσε να βγει έξω και εκείνος μαζί με τις νέες και τους νέους της Αθήνας. Εχόρεψε τον γεράνιο χορό μπροστά στον βωμό του Κερατώνα που είναι απομίμηση των ελιγμών και των βηματισμών που έκανε στον λαβύρινθο με τη βοήθεια του "μίτου" για να βγει έξω από τα φοβερά λημέρια του Μινώταυρου χορό πουα κόμα τον χορεύουν στην Κρήτη.


Είναι ο "σιγανός".Ας γυρίσουμε όμως στο σπήλαιο του Καστελλίου της Μεσσαράς. Από τα πανάρχαια χρόνια αφότου το λιθολατομείο έπαψε να λειτουργεί, οι αγρότες των χωριών της Μεσσαράς πήγαιναν εδώ με τα γαιδουράκια τους για να πάρουν "Γκουανώ" (λίπασμα για τα κηπευτικά τους)_ που ήταν οι κουτσουλιές από τα αμέτρητα πετούμενα θηλαστικά - τις νυκτερίδες - που έκτισαν το βασίλειο τους σ' αυτό το θρυλικό λαβύρινθο σκεπάζοντας τις οροφές γαντζωμένες σαν σταφύλια πάνω σ' αυτή...Το 1941 οι Γερμανοί ανακαλύπτουν το λαβύρινθο.




 Ηταν γι αυτούς ένα θαυμάσιο φυσικό καταφύγιο δίπλα από το αεροδρόμιο του Τυμπακιού από το οποίο ανεφοδιάζουν τον Αρχιστράτηγο Ρώμελ στη Λιβύη με πολεμοφόδια, νερό ακόμα και τσιπς και άλλα τρόφιμα. Ο λαβύρινθος γίνεται έτσι η μεγαλύτερη αποθήκη σε πολεμικο υλικο της Γερμανίας. Διευθετούνται οι διαδρομοι, εγκαθίστανται σιδηροδρομικές γραμμές και με ντεκοβίλ αυτόματα τα αυτοκίνητα ξεφορτώνουν και φορτώνουν τα χιλιάδες πυρομαχικά του γερμανικού στρατού στη Μ. Ανατολή.


Πάνω από 300 χιλιάδες τόνοι πυρομαχικά ήταν αποθηκευμένα εδώ.Φεύγοντας από την Κρήτη το φθινόπωρο του 1944 οι Γερμανοι με ηλεκτρική πυροδότηση ανατινάσουν από μακρυά τις παγιδευμένες γαλαρίες και γίνεται έτσι μια από τις μεγαλύτερες εκρήξεις που γνώρισε ο πλανήτης μας μτά τη Χιροσίμα και τ ο Ναγκασάκι. Η Κρήτη απ' άκρου εις άκρον σπάραξε. Ογκόλιθοι 10-15 τόνων τινάχτηκαν ως 10 χιλιόμετρα μακριά και ο λόφος εξαφανίστηκε θυμίζοντας σεληνιακό τοπίο. Τα πάντα ανασκολοπίστηκαν. Η ανατίναξη αυτή δεν περιγράφεται.


 Η Κρήτη βούηξε σαν θεριό ως τα σπλάχνα της.
Το Μάρτιο του 1945 μόλις είχα βγει από τη Σχολή Μηχανικού του Λουτρακίου. Είμεθα η Α' σειρά εφέδρων που είχα τοποθετηθεί στον 718 Λόχο Μηχανικού που η έδρα του ήταν στη Φορτέτσα Ηρακλείου. Στην Κρήτη οι Γερμανοί και οι Ιταλοί είχαν τοποθετήσει περίπου 450 χιλιάδες νάρκες στα αμμουδερά ακρογιάλια αντιαρματικές για περίπτωση απόβασης των συμμάχων και στα πυροβολεία και παρατηρητήρια και στις αποθήκες πυρομαχικών νάρκες προσωπικού για την προστασία των φρυρών. Φεύγοντας οι Γερμανοί και οι Ιταλοί τα ναρκοπέδια έγιναν κίνδυνος θάνατος για τους Κρητικούς.


Στον Αλβανικο πόλεμο είχαμε 7 χιλιάδες θύματα και μέσα σε λίγους μήνες μετά την απελευθέρωση η Κρήτη εθρήνησε 14.000 θύματα των ναρκών και των πυρομαχικών πουείχαν σκορπιστεί στα χωράφια. Οι χωρικοί παράνομα τις έβγαζαν είτε για να τις χρησιμοποιήσουν σαν λίπασμα, είτε για ψάρεμα, είτε να τις πουλήσουν στη μαύρη αγορά (μια χρυσή λύρα) στον Νασσέρ για την ανατροπή του Φαρούκ.


Τα χωράφια (κηποχώραφα, αμπέλια και γενικά όλα τα καλλιεργήσιμα) έμεναν ακαλλιέργητα και έκρυβαν τοθάνατο.Σχηματίσαμε ένα συνεργείο από 44 στρατιώτες και σε δύο χρόνια όταν απολύθηκαν αυτοί δεν είχαμε κανένα θύμα. Βγάλαμε γύρω στις 80 χιλιάδες νάρκες στον Καρτερό, στη Χερσόνησο, στη Σταλίδα, στα Μάλια, στηΝεάπολη, στον Αγιο Νικολαο, στο Καλό Χωριο, στην Παχειά Αμμο, στην Ιεράπετρα και στη Σητεία. Ακόμα στην Ιεράπετρα αλλά και παντού οι κάτοικοι ενθυμούνται τις φοβερές ανατινάξεις των ναρκοπεδίων.




Με βάση τα σχεδιαγράμματα που είχαν βρεθεί μέσα σε ένα βαγόνι στο Βερολίνο και που οι σύμμαχοι τα έστειλαν στο Γ.Ε.Σ. οδηγούμεθα με ασφάλεια στην εκκαθάριση των. Πάνω από 50χιλιάδες στρέμματα απελευθερώθησαν τότε.Αναφέρω λίγους από τους στρατιώτες που δούλεψαν από τις περιοχές και των δύο Νομών Ηρακλείου και Λασιθίου: Μαμαλάκη - Φαητό - Νηκιτάκη - Ζερβάκη - Διαλυνά - Βερίγο - Τζω΄ρτζη - Βάρδα - Γαρεφαλάκη - Πυθαρούλη - Κυριακογιώργη - Τσιχλή -Νικολαράκη - Αλέξη - Καλαϊτζάκη και τόσοι άλλοι που ζουν ακόμα στους οποίους οφείλεται μεγάλη τιμή για την ανεκτίμητη προσφορά τους στον τόπο. Δεν φαντάζομαι άλλο συνεργείο να έβγαλε τόσες χιλιάδες τέλλερ μαιν (αντιαρματικές) και προσωπικού.


Αλλά ας ξανάρθουμε στον λαβύρινθο.Το Μάρτιο του 1945 ο Δ/ντής μου ο Γ. Γιακουμα΄κης Συντ/ρχης Μηχανικού με εγκαθιστά στο Καστέλλι της Μεσσαράς με το συνεργείο με εντολή να αποφράξομε το Λαβύρινθο. Μαζί με μένα ήταν και ο Μιχ. Χλιουνάκης μόνιμος Ανθ/γος Μηχανικού από τη Βιάννο. Μετά από ένα μήνα μετετέθη με αναρρωτική άδεια και έφυγε. Γιατρό στο συνεργείο είχαμε τον Στερεό τον Μαυρικάκη από τις Πηνές Μερ/λου. Τώρα είναι στο Ηράκλειο γιατρός. Στο Καστέλλι μείναμε 4 μήνες και μετά όλο το συνεργείο μετακομίσαμε στο δροσερό χωριό, τον Αμπελούζο.Παίρνομε και 150 εργάτες από τα γύρω χωριά και το έργο αρχίζει. Το ΓΕΣ τότε είχε μεγάλη ανάγκη από Γερμανικά πυρομαχικά.Αλλά τι να πει κανείς γι αυτό το έργο!! Από που να αρχίσει; Ολα ήταν κατεστραμμένα.


Υπήρχαν ρωγμές κατάμαυρες από τους καπνούςτης ανατίναξης από τα ωστικά κύματα της μεγάλης ανατίναξης που έφταναν ως 300 μέτρα κάτω στα έγκατα της γης. ποιά σταθμη να υπολογίσεις και που να βρεις την είσοδο;Το έργο ήταν δύσκολο γιατί έπρεπε οι ογκόλιθοι να σπάσουν με ανατινάξεις για να μπορέσουμε να τους φορτώσουμε με τα χέρια στο χειροκίνητο βαγόνι που είχαμε εγκαταστήσει και να τ ις ρίξομε στο γκρεμό. Με τις ανατινάξεις αυτές κινδυνεύαμε μήπως ανατινάσονταν και τα πολεμοφόδια που ελλείψει οξυγόνου δεν είχαν εκραγεί και ήσαν ανακατωμένα μέσα στα μπάζα. Με τους ανιχνευτές ερευνούσαμε πάνω στα συντρίμμια και στα μπάζα της ανατίναξης αν υπήρχαν για να τα καταστρέψομε Δουλεύαμε έχοντας ανά πάσα στιγμή μπρσοτά μας το θάνατο. Στο συνεργείο υπήρχε μια πειθαρχία αυστηρή!


Οχι μάλλον ήταν ένας αυτοσεβασμο΄ς μεταξύ των στρατιωτών και των εργατών που είχε αναπτυχθεί. Είχαμε αδελφοποιηθεί γιατί μας είχε ενώσει το έργο και ο κίνδυνος. η αρχή στο ναρκοπόλεμο ότι το πρώτο λάθος είναι και το τελευταίο μας έκανε προσεκτικότερους όλους. Είχαμε στ' αλήθεια δεθεί.Στα μέσα του χρόνου ο 718 Λ. Μηχανικού ανεχώρησε στην Καστοριά κι εμείς τότε αποσπαστήκαμε στη Δ/νση Εργων Μηχανικού που είχε έδρα τα Χανιά με Δ/ντή τον Ταγμ/ρχη Κ. Μαρκάκη.


Είχε και παράρτημα στο Ηράκλειο με Δ/ντή τον Δημ. Μαρκόπουλο Ταγμ/ρχη Μηχανικού.Τότε έκανε την θητεία του εκεί και ο Μηχανικός Νίκος Μεταξάς ο οποίος είχε αναλάβει την επιμελητεία και τον ανεφοδιασμό από το Ηράκλειο του συνεργείου μας σε εκρηκτικά υλικά και τρόφιμα μαζί με τον Λοχία Μαμαλάκη.Ηλθε και μας ευλόγησε όλους ο τότε Επίσκοπος Γορτύνης και Αρκαδίας Ευγένιος. Μόλις είχε μεταφέρει την έδρα της Επισκοπής του από τους Αγίους Δέκα στις Μοίρες. Πολλά αυτοκίνητα με πέτρες πελεκημένες φορτώναμε για τις Μοίρες για την ανέγερση της νέας Επισκοπής του εκεί.


Το έργο προχωρούσε με δραματικές συνθήκες. Συμφωνήσαμε όλοι να μην κατεβαίνουμε τα βράδια στο Καστέλλι με τα φορτηγά αυτοκίνητα και τα φορτώναμε με αγγωνάρια που τα ξεφόρτωναν στην πλατεία του χωριού για να κτιστεί μια εκκλησία, ενθυμούμαι την τελετή της θεμελίωσης της εκκλησίας "Αγία Μαρίνα" σε σχέδια του Συντ/ρχου Γ. Γιακουμάκη. Η Χάρη Της μας διεφύλαξε όλους σώους και αβλαβείς χωρίς να ξεματώση ούτε μύτη που λένε. Ενθυμούμαι τους ενοριακούς Επιτρόπους του χωριού τον Δράκο Ξαγοράρη, το Μανόλη το Μανασάκη, το Μανώλη Χατζηδάκη που δουλεψαν με κέφι με όλους τους Καστελλιανούς και έκτισαν τ ην ωραία μεγάλη εκκλησία τους.




Στα εγκαίνιά της δεν παραβρέθηκα γιατί μετά την απονάρκωση της Κρήτης με μετέθεσαν στην Καστοριά όπου συναντήθηκα ξανά με τον Γ. Γιακουμάκη φθιάχνοντας με τον λόχο μας τον 718 Λ. Μηχανιούτο αεροδρόμιο στο Αργος Ορεστικόν.Τακτικά όμως πηγαίνω στην Αγία Μαρίνα και προσκυνώ την εικόνα Της. Κάποτε με τα παιδιά μου πήγαμε και μεταλάβαμε. Ας ξανάλθομε όμως στον λαβύρινθο. Με χίλια βάσανα ανακαλύψαμε την είσοδό του. Στο δάπεδό της υπήρχαν βαθειές ρωγμές που έφταναν κάτω ως τα θεμέλια της γης. Με την τρομερή ανατίναξη η οροφή έπεσε και κατέφραξε τις πόρτες.


Το φρακάρισμα του εστέρεψε τις στοές από οξυγόνο. Δημιουργήθηκαν μεγάλες πιέσεις προς όλες τις κατευθύνσεις. Ρωγμές παντού. Πολλά πυρομαχικά δεν εξερράγησαν, όμως κατεστράφησαν και έγιναν άχρηστα. Κρατήθηκε για λίγο ανοιχτός ο λαβύρινθος. Αλλά πάλι οι περίεργοι χωρικοί πήγαιναν και μάζευαν τις οβίδες και τους κάλυκες είτε για να πάρουν σεντίτιδα για λίπασμα ή για ψάρεμα είτε να μαζέψουν τους μπαφύλους για να τους κάνουν ανθοδοχεία.


Πολλοί σκοτώθηκαν πάλι εδώ. Γι αυτό η είσοδος κλείστηκε οριστικά κρύβοντας μέσα στις γκρεμισμένες του στοές και κατακόμβες τα μυστικά αιώνων μαζί με τα κόκκαλα των χιλιάδων δουλων και νέων και νεανίδων της Αθήνας.Τα κύματα του Αιγαίου πελάγου που ο πατέρας του Θησέα Αιγέας το βάφτισε με το όνομά του πέφτοντας από το Σούνιο βλέποντας απελπισμένα να επιστρέφει ο Θησέας πάλι με τα μαύρα πανιά, θυμίζουν στον κα΄θε Ελληνα τον μύθο του Μινωταυρου, του Θησέα και του λαβυρίνθου.













ΠΗΓΗ ... Του Νίκου Χουρδάκη
http://kritipoliskaihoria.blogspot.gr/2011/02/blog-post_397.html 

"Με έδιωξαν γιατί δεν υπέκυψα στην τρόϊκα"! καταγγέλει Ο πρώην πρόεδρος του ΜΤΣ ....

Ανακοίνωση - βόμβα και όχι πρόωρο “βαρελότο” από τον πρώην πλέον πρόεδρο του ΜΤΣ . Ο αντιστράτηγος ε.α με κείμενό του που δημοσιεύεται στην ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ, εφημερίδα που εκδίδεται από τους “θεσμικούς απόστρατους” της ΕΑΑΣ κάνει λόγο για σκοπιμότητες και για πιέσεις που ασκηθηκαν για να μειώσει ενοίκια στο μέγαρο ΑΤΤΙΚΑ,αλλά και για την άρνησή του να συμμορφωθεί σε οδηγίες της τρόϊκας.
Όλο το κείμενο του αντιστράτηγου ε.α στην ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ που θα προκαλέσει αντιδράσεις:

Κυρίες και Κύριοι Μέτοχοι και μερισματούχοι του ΜΤΣ, με το υπ’ αριθμ. 5 Μαρτίου 2014, αρ. φύλλου 112 ΦΕΚ, αντικαταστάθηκα για τα καθήκοντά μου ως Προέδρος των ΔΣ του ΜΤΣ και του ΝΙΜΤΣ, ύστερα από σχετική απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.

Η αντικατάστασή μου ήταν... εντελώς αιφνιδιαστική και προκάλεσε εύλογα ερωτήματα και αντιρρήσεις, τόσο σε μένα όσο και στους Μερισματούχους του ΜΤΣ, για τους λόγους που ελήφθη η απόφαση αυτή από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας. Οι αντιρρήσεις που εκφράζονται έχουν να κάνουν με την νομιμότητα της αντικατάστασής μου και όχι για το έργο μου ως Πρόεδρος, για το οποίο κατά την γνώμη του συνόλου των αποστράτων κατά την διάρκεια της οκταμήνου θητείας μου στο ΜΤΣ ήταν θετικό, είχε σταματήσει την «κατρακύλα» του και είχε μπει πλέον στον δρόμο της ανάκαμψης.

Ειδικότερα, αναφέρονται μερικά θετικά βήματα:

1. Διανομή μερίσματος 96.000.000 € αντί των 63.000.000 € που είχαν αρχικώς γραφεί στον προϋπολογισμό του ΜΤΣ για το έτος 2013.

2. Τα χρηματικά διαθέσιμα, το τέλος του 2013, σχεδόν διπλασιάσθηκαν από εκείνα του 2012.

3. Πληρώθηκε το σύνολο του ΒΟΕΑ προς τους δικαιούχους, με πλήρη σχεδόν απορρόφηση της έκτακτης χρηματοδότησης που δόθηκε στο ΜΤΣ από το Υπουργείο Οικονομικών.

4. Δημιουργήθηκε αποθεματικό για το έτος 2013, 26.000.000 €.

5. Δόθηκαν 10.000.000 € επιπλέον, στο ΕΚΟΕΜΣ, έναντι της οφειλής προς αυτό.

6. Η εξυπηρέτηση των μερισματούχων επεκτάθηκε για όλες τις εργάσιμες ημέρες και ώρες της εβδομάδος.

7. Από το Φεβρουάριο του 2014, δημιουργήθηκε ειδικό γραφείο πληροφοριών με πρώτιστο μέλημα να εξυπηρετεί τηλεφωνικά τους μερισματούχους σε καθημερινή βάση.

Το άρθρο 13 παρ. 6 του ν. 2690/1999 που επικαλούνται στην απόφαση, προβλέπει ότι η αντικατάσταση μέλους συλλογικού οργάνου πριν την λήξη της θητείας είναι δυνατή μόνο για λόγο αναγόμενο στην άσκηση των καθηκόντων του (αποκλειστική, παράνομη ή πλημμελή άσκηση καθηκόντων), ο οποίος λόγος πρέπει να βεβαιώνεται στη σχετική πράξη.

Στην προκειμένη περίπτωση, η αντικατάστασή μου, διαρκούσης της θητείας μου ως Προέδρου του ΜΤΣ και του ΝΙΜΤΣ, η οποία ήταν τριετής και έληγε την 26η Ιουνίου 2016, έγινε όπως είναι προφανής, καθ’ υπέρβαση της διάταξης του άρθρου 13 παρ. 6 του Ν. 2690/1999, αφού στην πράξη δεν βεβαιώνεται κανένας λόγος αναγόμενος στην άσκηση των καθηκόντων μου και συνεπώς είναι άκυρη. (πρβλ. ΣτΕ 3370/2007).

Επί πλέον, στην προκειμένη περίπτωση, δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 20, παρ. 2 του Συντάγματος και 6 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, που κατοχυρώνουν το δικαίωμά μου προηγούμενης ακρόασης ως διοικούμενου, αφού ουδέποτε εκλήθην να εκφράσω τις απόψεις μου προς της έκδοσής της.

Είναι προφανές ότι δεν υπήρχαν λόγοι όπως προαναφέρθηκαν, κατά την άσκηση των καθηκόντων μου ως Προέδρου, που μπορούσαν να αναφερθούν.

Τίθεται συνεπώς το ερώτημα από πολλούς: Γιατί αντικαταστάθηκα; Η αντικατάστασή μου, τι σκοπιμότητες εξυπηρετούσε; Μήπως έχουν να κάνουν με άλλους λόγους;

Θέτουν τα ερωτήματα μήπως αφορούν:

1. Τη διαφωνία μου και σθεναρή μου αντίσταση, όπως και των λοιπών μελών του Δ.Σ. του ΜΤΣ για αναθεώρηση και αλλαγή των όρων της σύμβασης της ΠΙΚΑΡ (Μέγαρο «ΑΤΤΙΚΑ») που ζητήθηκαν από την ΠΙΚΑΡ;

Όπως:

α. Την μη αύξηση του ενοικίου, όπως προβλέπεται από την σύμβαση, 9.903.424 € το χρόνο για το 2014, σε 26.412.325 από 1/3/2016;
β. Την μείωση του προβλεπομένου από την σύμβαση μισθώματος κατά ποσοστό 35% από 1/1/2014;
γ. Την μείωση των εγγυητικών επιστολών κατά ποσοστό 35%;
δ. Την πώληση εν τέλει του ακινήτου;

2. Την διαφωνία μου να συμμορφωθώ με τις υποδείξεις της Τρόικας ώστε να υποβάλλω στοιχεία εσόδων-εξόδων των ταμείων, δηλαδή να συνηγορήσω εντέλει στην ένταξη των ΜΤΣ, ΕΚΟΕΜ και ΕΛΟΑΣ, σ’ ένα ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (όπως το ΙΚΑ - ΕΤΕΑ) και πιθανώς ένταξή τους από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας στο Υπουργείο Εργασίας;

3. Την ανάρτηση στην ιστοσελίδα του ΜΤΣ την 6/2/2014 ανακοίνωσης, που αφορούσε σε τροπολογία του Αποθεματικού του ΜΤΣ, η οποία απεστάλη στο ΜΤΣ με FAX από το γραφείο του αρμοδίου Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας και με την οποία θα αποδεσμευόταν ποσό περίπου 10 εκ. € ετησίως υπέρ του ποσού που αναλογεί στη χορήγηση του μερίσματος;

Η ως άνω ανάρτηση, κατέβηκε το βράδυ της επόμενης ημέρας, ύστερα από παρέμβαση του Δντή του γραφείου του Υπουργού Εθνικής Άμυνας. Μάλιστα, ζητήθηκε η παραίτησή μου, που φυσικά δεν υπέβαλα, γιατί η ανάρτηση δεν έγινε με δική μου πρωτοβουλία αλλά ύστερα από εντολή του γραφείου του αρμοδίου Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας.

Μήπως η αλήθεια της αντικατάστασής μου, βρίσκεται κάπου στα παραπάνω;

Δυστυχώς, κάποια παπαγαλάκια άρχισαν να διαρρέουν άλλους λόγους που δεν έχουν σχέση με τα παραπάνω και σε καμμία περίπτωση που αφορούσαν τα καθήκοντά μου ως Προέδρου του ΜΤΣ, όπως ότι δήθεν, σαν Δντής Οικονομικού, λόγω θέσεως που ήμουν και μέλος του Δ.Σ. του ΜΤΣ και της Δ.Ε. του ΕΛΟΑΣ (μαζί με άλλα τουλάχιστον 60 άτομα, πρώην Αρχηγούς, Υπαρχηγούς, Δντές ΜΧ, Στρατιωτικούς Δικαστές κ.λπ.), βλάψαμε με πράξεις και παραλείψεις, το ΜΤΣ και τον ΕΛΟΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι σχετικοί φάκελοι έχουν αποσταλεί στην δικαιοσύνη για διερεύνηση και δεν έχει απαγγελθεί καμμία κατηγορία.

Όσον αφορά το πρόσωπό μου, ήμουν μέλος του Δ.Σ. του ΜΤΣ από τον Μάρτιο του 2006 μέχρι τον Μάρτιο του 2011 και στο χρονικό αυτό διάστημα, ούτε εκποιήσεις της ακίνητης περιουσίας έγιναν, ούτε πώληση της Γ.Τ.Ε., ούτε αγορές Μετοχών, ούτε αυξήσεις Μερισμάτων κ.λπ.. Αυτά αφορούσαν άλλες χρονικές περιόδους και τα οποία ερευνώνται.

Εάν κατά την διάρκεια της θητείας μου, ως μέλος του Δ.Σ. του ΜΤΣ, δεν κάναμε μειώσεις μερισμάτων και σαν μέλος της Δ.Ε. του ΕΛΟΑΣ πήραν εφάπαξ Ε.Μ.Θ. που δικαιώθηκαν τελικώς συντάξεως από το Δημόσιο, αυτό ας το κρίνουν οι συνάδελφοι απόστρατοι.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω ότι στα 40 χρόνια της Στρατιωτικής μου καριέρας, σαν Αξκός του οικονομικού, είχα σαν γνώμονα να υπηρετώ τα συμφέροντα και μόνο της υπηρεσίας και των συναδέλφων Στρατιωτικών εν ενεργεία και αποστρατεία. Διαχειρίστηκα αυτά τα χρόνια εκατομμύρια ευρώ, έφυγα περήφανος για το έργο μου αλλά και φτωχότερος από την ημέρα που πήγα στον Στρατό και για τους απορούντες αναφέρω ότι τα μόνα περιουσιακά μου στοιχεία είναι, ένα σπίτι 48 τμ. που πήρα με δάνειο από τον ΑΟΟΑ για το οποίο πληρώνω δόση 500 € τον μήνα από την μικρή μου σύνταξη και ένα αυτοκίνητο μεσαίου κυβισμού 7 ετών.

Ευχαριστώ τον θεό που μου έδωσε την δύναμη να αντιστέκομαι σε οποιεσδήποτε πιέσεις.

Φεύγω με ψηλά το κεφάλι και με την συνείδησή μου ήσυχη.

Σιδηρόπουλος Μιχαήλ
Αντγος ε.α.

“ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ» - staratalogia.blogspot

www.onalert.gr

Κρίση στην Ουκρανία ............

Μεγάλο μεν , ενδιαφέρον δε το άρθρο του Τραϊανού. Το ότι ο Πούτιν δεν είναι το καλό παιδί και είναι νεοταξίτης ακούγεται και φαίνεται λογικό. Το ότι προσπαθεί να ζει σαν ένας πρίγκιψ Σαουδάραβας μη αναπτύσσοντας τεχνολογία και βιομηχανία στην χώρα του, άρα θέσεις εργασίας και ευμάρεια, είναι επίσης γεγονός, εκτός από διαστημικούς πυραύλους που δεν ενοχλεί την νέα τάξη, εφ όσον το παιγνίδι του διαστήματος ήταν και είναι και αυτό στο κόλπο αμφοτέρων των πλευρών. Το ότι, αν η Γερμανία υφίσταται σήμερα, οφείλεται στην στήριξη - ανοχή όλων των δεινοπαθούντων χωρών εξ αιτίας της και των κρυφών υποστηρικτών της τοκογλύφων, είναι επίσης γεγονός, παρ' όλη την αφελή θέση μερικών να την νομίζουν ως την χώρα "αυθεντία" ή την "εργατική" κλπ κλπ

Το ότι η αχάριστη Γερμανία επιτέθηκε στην χώρα από την οποία επαιτούσε να απελευθερωθεί για να ενωθεί σε μία, ώστε κατόπιν να παίξει τα παιγνίδια της νέας εποχής, είναι επίσης ολοφάνερο και ξεδιάντροπο εκ μέρους της. Ποτέ και κανένας λαός δεν ανέκτησε την ελευθερία του με τόσο ελεεινό τρόπο ...Ούτε μία πιστολιά δεν έχει πέσει για την ελευθερία της Γερμανίας... Κανένας Γερμανός δεν αγωνίστηκε ποτέ εναντίον κανενός Ρώσου κατακτητή. Αυτός είναι και ο λόγος που απογυμνώθηκε και απομυθοποιήθηκε η φαινομενική ισχύς της, αναγκαζόμενη να στραφεί στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ για να ζητήσει στήριξη, ενώ εκείνη να επιστρέψει στην μέχρι πρότινος "φιλική" της πολιτική με την Ρωσία, επενδύοντας προς όφελός της στο μέλλον..... Ούτε φυσικά μπορούσε να απειληθεί η Γερμανία από τους Ρώσους ολιγάρχες και ομοϊδέατες τους, Εβραίους. ...Όλοι συνένοχοι ...και μεταξύ συνενόχων υπάρχει συνεργασία ..."Άπλυτα" δεν έχει μόνον η Μέρκελ, αλλά και ο Πούτιν.

Κάθε λίγο και λιγάκι τολμάνε ( οι Γερμανοί) και "μαλώνουν" τους "τιποτένιους" της Μεσογείου. "Τιποτένιους" θεωρούν τους θεμελιωτές του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού αυτοί, οι οποίοι ανά λίγες δεκαετίες ισοπεδώνουν κάθε ίχνος αυτού του πολιτισμού στην Ευρώπη. "Τεμπέληδες" κατά την γνώμη τους είναι αυτοί, οι οποίοι έχτισαν Παρθενώνες και "νοικοκύρηδες" είναι αυτοί, οι οποίοι έφτιαξαν "ξενώνες" φιλοξενίας "πρόθυμων" εργαζομένων στο Νταχάου. "Βλάκες" είναι αυτοί, οι οποίοι "εφεύραν" τη δημοκρατία και "έξυπνοι" αυτοί που "εφεύραν" τον Ναζισμό. "Άχρηστοι" είναι αυτοί, οι οποίοι ξαναέχτισαν μόνοι τους - και όχι με αμερικανικές χορηγίες - τις πατρίδες τους, τις οποίες τις καταστρέψανε οι Γερμανοί. "Απατεώνες" είναι αυτοί, οι οποίοι έφαγαν το μεγαλύτερο "φέσι" της ιστορίας από τους απατεώνες Γερμανούς. Λαοί κατηγορούνται, ότι ζούσαν πέρα από τις δυνατότητες τους, από τους Γερμανούς, οι οποίοι και μόνον που ζουν είναι πέρα από τις δυνατότητές τους ...Δυνατότητες, τις οποίες είχαν εξαντλήσει, όταν "μπάζωναν" τα χαντάκια της Ευρώπης με πτώματα. Έτσι καταλαβαίνουν οι Ούνοι την ανταγωνιστικότητα .....(!!!)

Η όλη συνεργασία μεταξύ Γερμανίας - Ρωσίας, υποστηρίζεται εκ μέρους της Γερμανίας, όχι μόνον εξ αιτίας της ενεργειακής της εξάρτησις, αλλά την ενδιαφέρει μια ενωμένη Ουκρανία (εν αντιθέσει με τα Βαλκάνια ως γνωστόν), ως τον κόμβο των αγωγών που θα βρίσκονται κοντά στα σύνορά της. Ο Τραϊανός την παρομοιάζει σαν το "ντεπόζιτο" όπου όχι μόνον θα γίνεται εκροή, αλλά και εισροή Φ.Ε., από κράτη όπως Αζερμπαϊτζάν και Γεωργία, που ενώ θα έπρεπε να ζουν πλουσιοπάροχα δεν ζουν, αφού ακόμα δεν έχουν βρει διέξοδο προς τις Ευρωπαϊκές αγορές, εξ αιτίας των διεφθαρμένων φιλοδυτικών κυβερνήσεων, τύπου Σαακασβίλι ...... Από τη στιγμή που οι Γερμανοί είχαν εξασφαλίσει τους "μοχλούς" μέσα στην Ουκρανία (τους φανατικούς μουσουλμάνους τα "γιουσουφάκια" των προτεσταντών), ήταν εύκολο να δρομολογήσουν την κατάσταση υπέρ των συμφερόντων τους. Μέσα στα πλαίσια των ιδιωτικοποιήσεων θα αναζητούσαν και θα έφερναν "επενδυτές" στην Ουκρανία. Όπως έφεραν τους Τούρκους "επενδυτές" στην Ελλάδα να αγοράσουν μαρίνες και λιμάνια, έτσι θα πήγαιναν και τους Γεωργιανούς ή τους Αζέρους στην Ουκρανία. Με ποιον στόχο; ...Να "ιδιωτικοποιήσουν" το λιμάνι της Σεβαστούπολης. Αυτό το λιμάνι ήταν το "κλειδί" του σχεδιασμού τους ...Το λιμάνι με την "είσοδο" στο ουκρανικό "ντεπόζιτο".

Η "βιομηχανία" της προπαγάνδας δούλευε διπλοβάρδιες. Έπεσαν πάνω στον Γιανουκόβιτς, για να τον εμφανίσουν ως έναν διεφθαρμένο "Τσαουσέσκου". "Με τόνους χρημάτων έφυγε" ...έλεγαν. "Σε χρυσές τουαλέτες "ενεργούνταν"" ...έλεγαν. "Βότκες, που ήταν ειδική παραγγελία, έπινε" ...έλεγαν. Όλα πήγαιναν κατ' ευχή ...Η τρίτη χιλιετία έβρισκε την Ευρώπη όπως την άφησε ο Χίτλερ.
Οι Γερμανοί ανέτρεψαν σε μια ανεξάρτητη χώρα τη δημοκρατικά εκλεγμένη ηγεσία της (αφού την παρομοίασαν με αυτήν του Τσαουσέσκου...) και κανένας στην Ευρώπη δεν διαμαρτυρήθηκε ...Ούτε μία πορεία διαμαρτυρίας δεν έγινε. Από ποιον να γίνει; ...Από τους Ιταλούς, που τους κυβερνά ο διορισμένος Ρέντσι ή από τους Έλληνες, που τους κυβέρνησε ο διορισμένος Παπαδήμος και ο διορισμένος υπουργός Οικονομικών θα πρόσθετα ;

Αν ο Πούτιν ήταν αντίθετος της νέας τάξης θα έκανε αγορές εμπορικής τεχνογνωσίας αιχμής, όπως κάνει η Γερμανία ...Θα ανταγωνιζόταν τη Γερμανία στο δικό της πεδίο……..
Γνωρίζει ο Πούτιν, όπως και οι "αντίπαλοί" του, ότι δεν πρόκειται να γίνει πόλεμος ...Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει πόλεμος ...Ούτε καν συμβατικός ...Δεν υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί το γνωστό προτεσταντικό σενάριο, όπου σκοτώνονται οι "άλλοι", για να "κερδίζουν" οι Προτεστάντες ...Ούτε ένας Ουκρανός δεν θα πάει με τη θέλησή του να θυσιαστεί σε μια κατάσταση, η οποία εκ των δεδομένων είναι "τελειωμένη".

Όμως το σημαντικότερο σημείο του άρθρου είναι ο μυστικός λόγος που επισκέφθηκε την επαρχία του που ακούει στο όνομα Ελλάδα, ο Γερμανός πρόεδρος προ ημερών. Ο λόγος αφορούσε την τρίτη σε μέγεθος Ελληνική μειονότητα του Ελληνισμού στην Ταυρίδα, την "Ιφιγένεια" που θυσιάστηκε για να καταφέρουν οι Έλληνες να επιτεθούν στην Τροία.....

Ο Μπένυ έσπευσε ως η φωνή της Ε.Ε ενώ δεν παρουσιάστηκε κανένας άλλος από αυτήν ανευθυνουπεύθυνος ενώ δεν είχαν σβήσει καλά-καλά οι φωτιές στην Πλατεία Μεϊντάν και ο χοντρός πήγε και κατέθεσε στεφάνι σε ένα μνημείο, στο οποίο δεν γνώριζε ποιοι ήταν τα θύματα και ποιοι οι θύτες. "Έκλαψε" θύματα της "επανάστασης", που λίγες ημέρες μετά αποδείχθηκε πως ήταν θύματα των "επαναστατών". "Εξέθεσε" τους Έλληνες στους Ρώσους και εξέθεσε και την ίδια τη χώρα στον ίδιο κίνδυνο.
Δηλαδή πήγε να επαναλάβει το ίδιο σφάλμα και τον ίδιο διχασμό που επέφερε την Μικρασιατική καταστροφή του "εθνάρχη" Λευτεράκη ...... και απομάκρυναν και γενοκτόνησαν τον Ελληνισμό αιώνων του Πόντου και της Ιωνίας. Δεν πρέπει να συμβεί το ίδιο λάθος τούτη την φορά, από πλευράς των Ελλήνων. Την προστασία θα τους παρέχει ο Πούτιν ο οποίος είναι αναγκασμένος κάτω από την επιθυμία του Ρωσικού λαού, να προστατέψει τους κατοίκους της Κριμαίας, εφ όσον του ζήτησαν βοήθεια. Αν δεν το είχαν κάνει, θα σφύριζε ο Ρώσος πρόεδρος και αυτός αδιάφορα, κάνοντας επικοινωνιακά παιγνίδια.

Ήρθε η ώρα να "μιλήσει" ο ρωσικός λαός ...Πρέπει να απαιτήσει την εκ νέου εκβιομηχάνισή του ...Να στηρίξει όποια πατριωτική ηγεσία θα του υποσχεθεί απασχόληση ...Πρέπει να γκρεμίσει το σαουδαραβικού τύπου "χαλιφάτο" τού Πούτιν και των Εβραίων ολιγαρχών ...Να διώξει με τις κλωτσιές τους χαφιεδοπράκτορες τύπου Σρέντερ ...Να απαιτήσει από τη μελλοντική ηγεσία του να "επενδύσει" στην παραγωγή ...Να απαιτήσει από αυτήν την ηγεσία να εξαγοράσει τεχνογνωσία, που θα βάλει τη Ρωσία εκ νέου στην αγορά με όλα τα συντριπτικά της πλεονεκτήματα ...Τεχνογνωσία, η οποία ξεπουλιέται και σήμερα εξαγοράζεται για "ψίχουλα" από τους Γερμανούς ...Πρέπει οι Ρώσοι να "στριμώξουν" τη Γερμανία και να της αρπάξουν αυτά, τα οποία έτσι κι αλλιώς δικαιούνταν και στερήθηκαν, εξαιτίας της προδοσίας των ηγετών τους ...Να απαιτήσει ο ρωσικός λαός να γίνει και στη Ρωσία ..."της Κορέας". Η Νότιος Κορέα της οποίας η περίπτωση αποδεικνύει, ότι η οποιαδήποτε ανθρώπινη φυλή και ο οποιοσδήποτε λαός μπορεί μέσα σε ελάχιστα χρόνια - αν γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις - να "ανέβει" στην κορυφή της παραγωγής. Δεν είναι ούτε θέμα ειδικών ικανοτήτων ούτε θέμα "ανωτερότητας" ...Θέμα χρημάτων και Εθνικού σχεδιασμού είναι.

Όσο για την "Ιφιγένεια", την οποία πάντα σκέφτεται και αγαπά ο ελληνισμός στο σύνολό του, να μην ανησυχεί για το μέλλον, γράφει ο Τραϊανού. Δεν πρόκειται να ξαναθυσιαστεί για κανένα στρατηγικό όφελος του ελληνισμού. Θέμα χρόνου είναι τα καλά νέα από την πατρίδα. Όταν θα την "πλησιάσει" ο "Ορέστης" από την πατρίδα, θα τον αναγνωρίσει μόνη της ...και σίγουρα δεν θα είναι ο γνωστός χαβούζας, που σήμερα την "πολιορκεί".

* Τέτοια άρθρα είτε συμφωνεί στο σύνολο είτε όχι κάποιος, αξίζει να τα διαβάζει. 


Αυτούσιο το άρθρο  http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2014/03/krisi-stin-oukrania.html

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Άποψη -> Περί Σαρκοφαγίας

Ο Πλούταρχος, ανάμεσα στα πάμπολλα λοιπά ζητήματα της ζωής, τοποθετήθηκε και στο θέμα της διατροφής. Στους δύο λόγους του "Περί Σαρκοφαγίας" αναλύει γιατί είναι προτιμότερο να αποφεύγει κανείς την κατανάλωση κρέατος. Στις μέρες μας που η κρεατοφαγία και η κατανάλωση ζωικών προϊόντων έχει κορυφωθεί οι δύο λόγοι του Πλουτάρχου αποδεικνύονται εξαιρετικά επίκαιροι. Μολονότι είναι αυστηροί απέναντι στην αλόγιστη θυσία των ζώων, μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο περισσότερο αυστηρός θα ήταν ο Πλούταρχος αν ζούσε σήμερα που ο βασανισμός των ζώων είναι συστηματικός, βιομηχανοποιημένος και ολότελα αντίθετος με τη φυσικό τρόπο ζωής.
Το κείμενο περιλαμβάνει κομμάτια που ίσως αποτελούν προσθήκες από άλλους λόγους του Πλουτάρχου. Τα κομμάτια όμως αυτά δεν αλλάζουν το συνολικό νόημα του λόγου. Όπου βλέπετε αποσιωπητικά (...) το κείμενο λείπει σε εκείνο το σημείο.
Ο Πλούταρχος με αυτούς τους δύο λόγους μάλλον καταθέτει τη διαμαρτυρία του για τα διατροφικά ήθη της εποχής και ευνοεί την περιορισμένη κατανάλωση κρέατος, χωρίς να μας ξεκαθαρίζει ότι πίστευε ή ακολουθούσε ο ίδιος την τακτική της απόλυτης χορτοφαγίας.

Οι δύο λόγοι "Περί Σαρκοφαγίας" αποτελούν ορόσημο για τα σύγχρονα κινήματα της χορτοφαγίας, του βεγκανισμού και της ωμοφαγίας, καθώς θίγει το ζήτημα της κρεατοφαγίας από πολλές οπτικές γωνίες: την ηθική, τη φιλοσοφική, την ανθρωπολογική, την υγειονομική και την πνευματική. Ως κατακλείδα και συμβουλή του σοφού αυτού ανθρώπου θα μπορούσαμε ίσως να κρατήσουμε ότι κρέας θα πρέπει να τρώμε μόνο όταν και εφόσον αυτό είναι αναγκαίο για την επιβίωση και την υγεία μας και όχι για την τέρψη μας.

Απολαύστε τα κείμενα και σχολιάστε!



ΠΕΡΙ ΣΑΡΚΟΦΑΓΙΑΣ ΛΟΓΟΣ Α'
1. Εσύ ρωτάς για ποιο λόγο ο Πυθαγόρας απέφευγε να τρώει κρέας, εγώ, αντίθετα, απορώ τι έπαθε και τι ένιωθε ο πρώτος άνθρωπος και ακούμπησε το στόμα του σε αίμα σκοτωμένου πλάσματος, πλησίασε τα χείλη του σε σάρκα πεθαμένου ζώου και, παραθέτοντας σε τραπέζι μπαγιατεμένα πτώματα, ονόμασε λιχουδιές και νοστιμιές τα μέρη που λίγο πριν βρυχόνταν, μιλούσαν, κινούνταν και έβλεπαν. Πώς τα μάτια του άντεξαν να δουν το αίμα πλασμάτων που σφάζονταν, γδέρνονταν, διαμελίζονταν, πώς η όσφρησή του άντεξε την αποφορά, πώς η σκέψη του μιάσματος δεν απέτρεψε τη γλώσσα να αγγίζει ξένα έλκη και να απολαμβάνει τους χυμούς και τα υγρά θανασίμων τραυμάτων.
"Τα δέρματα ανατρίχιασαν και τα κρέατα γύρω στις σούβλες μούγκρισαν, ψημένα και ωμά, όταν ακούστηκε η φωνή των βοδιών" {Ομήρου Οδύσσεια}

Τούτο βέβαια είναι πλάσμα της φαντασίας και μύθος, το δείπνο όμως είναι στ αλήθεια τερατώδες, να πεινάει κάποιος για ζώα που μουγκρίζουν ακόμα, να υποδεικνύει με ποια ζώα πρέπει να τρεφόμαστε, ενώ αυτά είναι ακόμα ζωντανά και μιλούν, και να επινοεί μεθόδους για την άρτυση, το ψήσιμο και το σερβίρισμα των φαγητών. Την περίπτωση εκείνου που εγκαινίασε την τακτική τούτη πρέπει να εξετάσει κάποιος και όχι αυτού που τη σταμάτησε έστω και αργά.

2. Ή μήπως, όσον αφορά εκείνους που πρώτοι δοκίμασαν να φάνε κρέας, θα πρέπει να πούμε πως τους έσπρωξε η φτώχεια, διότι ούτε τον καιρό τους περνούσαν με την εκπλήρωση άνομων επιθυμιών ούτε, έχοντας σε υπεραφθονία τα αναγκαία, ξεπέρασαν τα όρια προς ηδονές παρά φύση, αδιαφορώντας για τα άλλα ζωντανά πλάσματα, και κατέληξαν σε αυτήν την πρακτική, αλλά θα έλεγαν, αν τώρα δα ανακτούσαν αίσθηση και φωνή: "Ευλογημένοι κι αγαπημένοι των θεών εσείς οι τωρινοί, τι εποχή σας έλαχε να ζήσετε, να καρπώνεστε και να απολαμβάνετε κληρονομιά τα άφθονα αγαθά! Πόσα φυτρώνουν για σας και πόσα τρυγάτε! Πόσο πλούτο από τους κάμπους, πόσες ηδονές μπορείτε να δρέπετε από τα φυτά! Έχετε τη δυνατότητα να καλοπερνάτε χωρίς να λερώνετε τα χέρια σας με αίμα! Εμάς όμως δέχτηκε μέρος του χρόνου της ζωής πολύ σκυθρωπό και φοβερό, αφού από την ώρα που γεννηθήκαμε πέσαμε σε μεγάλη και πνιγηρή φτώχεια. Τότε αέρας έκρυβε ακόμη τον ουρανό και τα άστρα, ανακατεμένος με θολή και αδιαπέραστη υγρασία, φωτιά κι ανεμοζάλη. Ο ήλιος ακόμη δεν είχε σταθεί ακίνητος και, σταθερό
'έχοντας δρόμο, την αυγή
και τη δύση να διακρίνει, τις γύριζε πάλι,
αφού τις στεφάνωνε με τις καρποφόρες Ώρες που φορούν
λουλούδια
στο κεφάλι, ενώ η γη γνώριζε μεγάλη αδικία'

από ποταμούς που χύνονταν εδώ κι εκεί, πολλές περιοχές της δεν είχαν μορφή λόγω των νερών που λίμναζαν, και η ίδια ήταν σε άγρια κατάσταση με τις παχιές λάσπες, τις άφορες λόχμες και τα δάση. Συγκομιδή ήμερων καρπών δεν υπήρχε, ούτε εργαλείο τέχνης ούτε ίχνος επινοητικότητας. Η πείνα δε μας έδινε χρονικά περιθώρια ούτε ο σπόρος... μπορούσε τότε να περιμένει τις εποχές του έτους. Πού το παράξενο λοιπόν αν φάγαμε σάρκες ζώων παρά τις επιταγές της φύσης, τότε που και η λάσπη τρωγόταν και φλοιός δέντρου φαγώθηκε και το να βρεις άγρωστη με βλαστάρια ή καλαμιού ρίζα ήταν ευτύχημα; Όταν γευτήκαμε και φάγαμε βαλανίδια, χορέψαμε από τη χαρά μας γύρω από μία βαλανιδιά, αποκαλώντας τη δωρήτρια ζωής, μητέρα και τροφό. Αυτή ήταν η γιορτή που γνώριζε τότε η ζωή, ενώ όλα τα άλλα ήταν μελαγχολικά και άγρια. Εσάς τους τωρινούς όμως ποια λύσσα και ποια αχόρταγη λαχτάρα σας οδηγεί να βάφετε τα χέρια σας με αίμα, τη στιγμή που σας προσφέρονται τόσα για τις ανάγκες σας; Γιατί κατηγορείτε άδικα τη γη πως δε μπορεί να σας τρέφει; Γιατί ασεβείτε προς τη θεσμοφόρο Δήμητρα και προσβάλλετε τον ήμερο και μειλίχιο Διόνυσο, λες και δεν παίρνετε αρκετά από αυτούς; Δεν ντρέπεστε να ανακατεύετε τους ήμερους καρπούς με αίμα από σφαγή; Αποκαλείτε άγρια ζώα τα φίδια, τις λεοπαρδάλεις και τα λιοντάρια, ενώ οι ίδιοι σφάζετε και σκοτώνετε χωρίς να τους αφήσετε περιθώρια να σας ξεπεράσουν σε ωμότητα. Για εκείνα τα σκοτωμένα ζώα είναι τροφή, για εσάς λιχουδιά."

3. Πράγματι, δεν τρώμε βέβαια λιοντάρια και λύκους για να αμυνθούμε. Αυτά τα αφήνουμε και , αντίθετα, πιάνουμε και σκοτώνουμε τα άκακα, τα εξημερωμένα, όσα δεν έχουν κεντρί ούτε δόντια να δαγκώσουν, τα οποία, μα το Δία, γέννησε η φύση για την ομορφιά και τη χάρη τους...
Η συνέχεια του κεφαλαίου 3 αποτελεί κατά πάσα πιθανότητα κομμάτι από άλλο κείμενο του Πλουτάρχου με εντελώς διαφορετικό θέμα. Γι' αυτό και δε συνδέεται νοηματικά με τον υπόλοιπο λόγο.
[ Είναι σαν κάποιος , βλέποντας το Νείλο να πλημμυρίζει και να γεμίζει τη χώρα με ορμητικά νερά, γόνιμα και καρποφόρα, να μη συνειδητοποιεί τούτο το θαύμα, το ότι τρέφει και κάνει να βγαίνουν άφθονοι οι πιο ήμεροι και ωφέλιμοι για τη ζωή καρποί, αλλά, παίρνοντας κάπου το μάτι του κροκόδειλο να κολυμπάει στα νερά του, ασπίδα να σέρνεται και μύγες, ζώα άγρια και σιχαμένα, να αναφέρει αυτά ως αιτίες που τον κατηγορεί και αναγκάζεται να αντιδράσει όπως αντιδρά. Ή, μα το Δία, είναι σαν να κοιτάζει κάποιος τη γη τούτη και τα χωράφια, γεμάτα ήμερους καρπούς και πλημμυρισμένα στάχυα, κι έπειτα, κοιτώντας κάτω από την πλούσια αυτή συγκομιδή και ανακαλύπτοντας κάπου στάχυ ήρας ή άλλου παρασίτου, να αφήνει εκείνα αμάζευτα κι αθέριστα και να παραπονιέται για τούτα. Γιατί λοιπόν, και λόγο ρήτορα συνηγόρου αν παρακολουθεί κάποιος σε δίκη, λόγο πληθωρικό, που εκφωνείται για να βοηθήσει στον κίνδυνο ή, μα το Δία, για να κατακρίνει και να καταγγείλει πράξεις αυθαίρετες και αυταπόδεικτες, λόγο που ρέει και προχωρεί με τρόπο όχι απλό ούτε λιτό, αλλά είναι φορτωμένος με πολλά μαζί ή μάλλον με κάθε είδους πάθη και απευθύνεται κατά τον ίδιο τρόπο στις πολλές και διάφορες ψυχικές διαθέσεις των ακροατών ή των δικαστών, τις οποίες πρέπει να αλλάξει και να μεταβάλλει ή, μα το Δία, να καταπραΰνει, να ημερώσει και να ηρεμήσει - γιατί λοιπόν τούτος ο παρατηρητής, παραβλέποντας να εξετάσει και να εκτιμήσει το στοιχείο τούτο της υπόθεσης που έχει να κάνει ... με την έκβαση της δίκης, να σταχυολογεί λάθη στην έκφραση, τα οποία ο λόγος, χειμαρρώδης, συμπαρέσυρε στην ορμή του, λάθη που χάνονται και εξαφανίζονται όσο προχωρεί; Αλλά και κάποιου δημοσίου ρήτορα αν παρακολουθεί... ]


4. Τίποτα δε μας συγκινεί, ούτε η ανθηρή όψη της σάρκας ούτε η γοητευτική μελωδική φωνή ούτε η επινοητικότητα της ψυχής ούτε ο καθαρός τρόπος ζωής και η ξεχωριστή νοημοσύνη των άμοιρων ζώων, αλλά για μικρό κομμάτι σάρκας αφαιρούμε την ψυχή, το φως του ήλιου, τα χρόνια της ζωής, για τα οποία έχει γεννηθεί κι έχει φτιαχτεί από τη φύση ( το ζωντανό πλάσμα). Ακόμη, τις φωνές και τα γρυλίσματά του θεωρούμε άναρθρους ήχους και όχι παρακλήσεις, δεήσεις και επικλήσεις για δικαιοσύνη του καθενός τους που λέει: "Δεν σου ζητώ να με λυπηθείς στην ανάγκη σου, αλλά μην προχωρήσεις στην ύβρη. Αν είναι για να φας, σκότωσέ με, αν είναι για να φας πιο ευχάριστα, μη με σκοτώνεις". Τι ωμότητα! Είναι τρομακτικό να βλέπεις να στρώνεται τραπέζι πλουσίων, που έχουν νεκροστολιστές μάγειρες και παρασκευαστές περίπλοκων φαγητών, ακόμη πιο φοβερό όμως (να το βλέπεις) όταν ξεστρώνεται, διότι όσα έχουν μείνει είναι περισσότερα απ' όσα έχουν φαγωθεί. Επομένως τα ζώα μάταια πέθαναν. Άλλα πάλι από τα σερβιρισμένα τα λυπούνται, δεν θέλουν να τα δουν κομμένα και τεμαχισμένα και δεν τα αγγίζουν νεκρά, αν ήταν όμως ζωντανά, δε θα δίσταζαν.
5. Ωστόσο επιτρέψαμε στους άνδρες εκείνους να πουν ότι η αρχή είναι στη φύση... Το ότι δεν είναι στη φύση του ανθρώπου να τρώει κρέας φαίνεται κατ' αρχάς από την κατασκευή των σωμάτων. Πράγματι, το ανθρώπινο σώμα δε μοιάζει με κανενός ζώου απ΄όσα έχουν φτιαχτεί για να τρώνε κρέας, δεν υπάρχουν προτεταμένα χείλη, μυτερά νύχια, κοφτερά δόντια, γερό στομάχι και θερμή πνοή ικανή να μετατρέψει και να επεξεργαστεί τα βαριά συστατικά του κρέατος. Ως εκ τούτου η φύση με τα λεία δόντια, το μικρό στόμα, τη μαλακιά γλώσσα και την αδυναμία της πνοής για πέψη αποκλείει τη σαρκοφαγία. Αν υποστηρίζεις πως είσαι φτιαγμένος για τέτοιου είδους τροφή, πρώτα σκότωσε ο ίδιος αυτό που θέλεις να φας, από μόνος σου, χωρίς να χρησιμοποιήσεις κοπίδι, ρόπαλο ούτε πελέκι. Αντίθετα, όπως οι λύκοι, οι αρκούδες και τα λιοντάρια σκοτώνουν μόνα τους τα ζώα που τρώνε, σκότωσε με δάγκωμα βόδι ή με το στόμα γουρούνι, ξέσκισε αρνί ή λαγό και πέσε πάνω του να το φας όσο είναι ακόμα ζωντανό, όπως εκείνα. Αν περιμένεις να βρεθεί νεκρό αυτό που τρως και η παρουσία ψυχής σε κάνει να ντρέπεσαι στο να φας τη σάρκα, γιατί τρως το άψυχο πηγαίνοντας ενάντια στη φύση; Ωστόσο, ούτε άψυχο και νεκρό το τρώνε όπως είναι, αλλά το βράζουν, το ψήνουν, το μεταβάλλουν με φωτιά και χημικές ουσίες, αλλοιώνοντας, μετατρέποντας και σβήνοντας με μύρια καρυκεύματα τη γεύση του αίματος, ώστε το γευστικό όργανο να εξαπατηθεί και να δεχτεί ό,τι του είναι ξένο. Έξυπνη ήταν βέβαια η απάντηση του Λάκωνα, που αγόρασε μικρό ψάρι σε πανδοχείο και ζήτησε από τον πανδοχέα να του το ετοιμάσει. Όταν εκείνος του ζήτησε τυρί, ξίδι και λάδι, απάντησε: "Αν τα είχα, δε θα αγόραζα ψάρι". Εμείς όμως είμαστε τόσο λεπτεπίλεπτοι, μολονότι μολύνουμε τα χέρια μας με αίμα, ώστε αποκαλούμε το κρέας προσφάγι κι έπειτα χρειαζόμαστε άλλα συμπληρώματα για το ίδιο το κρέας, ανακατεύοντας λάδι, κρασί, μέλι, ψαρόζουμο, ξίδι μαζί με μυρωδικά από τη Συρία και την Αραβία, σαν να ενταφιάζουμε πράγματι νεκρό. Μα ακόμη κι αφού αυτά διαλυθούν, μαλακώσουν και υποστούν προκαταβολικά πέψη, είναι δύσκολο στην πέψη να επικρατήσει και, αν νικηθεί, προκαλεί φοβερό βάρος και νοσηρές μορφές δυσπεψίας.
6. Ο Διογένης τόλμησε να φάει χταπόδι ωμό ώστε να βάλει τέρμα στην επεξεργασία του κρέατος με τη φωτιά. Ενώ είχαν σταθεί γύρω του άνθρωποι πολλοί, αφού κάλυψε το κεφάλι του με τον τριβώνα, πλησιάζοντας το κρέας στο στόμα του, είπε: "Για χάρη σας εκθέτω τη ζωή μου σε κίνδυνο", κίνδυνο, μα το Δία, αληθινά ωραίο. Όπως ο Πελοπίδας για να ελευθερώσει τη Θήβα ή όπως ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων για χάρη των Αθηναίων, δεν έθεσε ο φιλόσοφος τη ζωή του σε κίνδυνο, παλεύοντας με ωμό χταπόδι, για να αποθηριώσει τη ζωή των ανθρώπων; Τα κρέατα που τρώμε δεν είναι μόνον για τα σώματα παρά φύση, αλλά χοντραίνουν και τις ψυχές με την υπεραφθονία και τον κορεσμό. "Το κρασί και η υπερβολική κρεοφαγία κάνουν πράγματι το σώμα δυνατό και ρωμαλέο, την ψυχή όμως ασθενική". Για να μη θίξω τους αθλητές, καταφεύγω σε συγγενικά μου παραδείγματα. Οι κάτοικοι της Αττικής αποκαλούσαν εμάς του Βοιωτούς χοντρούς, αναίσθητους και ηλίθιους κυρίως λόγω της αδηφαγίας. "Τούτοι πάλι... γουρούνια... και ο Μένανδρος... αυτοί που έχουν σαγόνια" και ο Πίνδαρος: "και να καταλάβουν έπειτα..." "λάμψη ξηρή είναι η πιο σοφή ψυχή", σύμφωνα με τον Ηράκλειτο. Τα άδεια πιθάρια, όταν τα χτυπήσεις, ηχούν, όταν γεμίσουν όμως, δεν απαντούν στο χτύπημα. Τα λεπτά χαλκώματα πάλι μεταδίδουν τους ήχους κυκλικά, μέχρις ότου, ακουμπώντας κάποιος το χέρι του, δημιουργήσει φράγμα και φιμώσει τον ήχο που παράγεται, καθώς το χτύπημα μεταφέρεται κυκλικά. Το μάτι πάλι, αν γεμίσει με πλεονάζον υγρό, θαμπώνεται, ατονεί και δε μπορεί να εκτελέσει το έργο του. Κοιτάζοντας επίσης τον ήλιο μέσα από αέρα που μάζεψε υγρασία και πλήθος αναφομοίωτων αναθυμιάσεων, τον βλέπουμε όχι καθαρό και λαμπρό, αλλά βυθισμένο σε αχλή με ακτίνες που ξεγλιστρούν και χάνονται. Έτσι επομένως και μέσα από σώμα ταραγμένο, παραφορτωμένο και βαρύ από τροφές αταίριαστες η λάμψη της ψυχής και το φέγγος της φτάνουν κατ' ανάγκη αδύναμα και θολά, πλανιούνται και είναι ασταθή, εφόσον η ψυχή δε διαθέτει φως και ένταση για να εισχωρήσει στα λεπτά και αδιόρατα σημεία της πραγματικότητας.
7. Μα και πέρα από αυτά, δε θεωρείς πως ο εθισμός στην αγάπη για τα άλλα πλάσματα είναι θαυμάσιο πράγμα; Ποιος θα μπορούσε να αδικήσει άνθρωπο, αν αντιμετωπίζει με τόση πραότητα και αγάπη πλάσματα ξένα και όχι συγγενικά; Πριν δύο μέρες, σε κάποια συζήτηση, ανέφερα τη ρήση του Ξενοκράτη, ότι οι Αθηναίοι τιμώρησαν εκείνον που έγδαρε το κριάρι ζωντανό. Κατά την άποψή μου, όποιος βασανίζει πλάσμα που δε ζει δεν είναι χειρότερος από εκείνον που αφαιρεί τη ζωή και σκοτώνει, αλλά, απ' ό,τι φαίνεται, νιώθουμε πιο έντονα αδικίες που είναι αντίθετες στη συνήθεια  και τη φύση. Τούτα εξέφρασα σε εκείνη την περίπτωση με πιο απλό τρόπο, τη μεγάλη όμως, μυστηριώδη και απίστευτη για ανθρώπους προικισμένους, που σκέφτονται σαν θνητοί, όπως λέει ο Πλάτων, αρχή, στην οποία βασίζεται η άποψή μου, διστάζω ακόμα να φέρω προς συζήτηση, όπως ο ναυτικός διστάζει να ρίξει το πλοίο του σε κακοκαιρία ή ο θεατρικός συγγραφέας να υψώσει το σκηνικό μηχάνημα στη μέση του δράματος. Δεν είναι ίσως αταίριαστο να προετοιμάσει κάποιος το κοινό, αναφέροντας από πριν του στίχους του Εμπεδοκλή... Εδώ αναφέρεται αλληγορικά στις ψυχές, ότι δηλαδή, τιμωρούμενες για φόνους, βρώση σαρκών και κανιβαλισμό, έχουν δεθεί με σώματα θνητά. Ωστόσο, τούτη η άποψη φαίνεται να είναι ακόμη πιο παλιά, εφόσον τα μυθικά πάθη και ο διαμελισμός, που αναφέρονται για το Διόνυσο, και αυτά που τόλμησαν να κάνουν οι Τιτάνες εναντίον του και να τον φάνε, η τιμωρία τους, τέλος, για το φόνο και η κεραυνοβόλησή τους, είναι μύθος που αναφέρεται υπαινικτικά στην αναγέννηση, διότι στο άλογο στοιχείο μέσα μας, στο στοιχείο της αταξίας και της βίας που είναι όχι θεϊκό αλλά δαιμονικό, έδωσαν οι αρχαίοι το όνομα Τιτάνες, που σημαίνει αυτούς που τιμωρούνται και αποτίουν τα δέοντα για τις αδικίες τους.
ΠΕΡΙ ΣΑΡΚΟΦΑΓΙΑΣ ΛΟΓΟΣ Β'
1. Ο λόγος μας αναγκάζει με φρέσκο μυαλό και καινούριο ζήλο να ασχοληθούμε με το μπαγιατεμένο θέμα της σαρκοφαγίας. Είναι δύσκολο βέβαια, όπως είπε ο Κάτων, να μιλάει κάποιος σε κοιλιές που δεν διαθέτουν αυτιά. Εξ άλλου, έχει πιωθεί ο κυκεών της συνήθειας που, όπως εκείνος της Κίρκης, ωδίνες της γέννας και πόνους ανακατεύει, απάτες και θρήνους, και δεν είναι εύκολο να βγάλει κάποιος το αγκίστρι της σαρκοφαγίας, μπηγμένο και σφηνωμένο στη φιληδονία καθώς είναι. Στ΄αλήθεια, δεν θα ήταν άσχημο, όπως ακριβώς οι Αιγύπτιοι, αφού αφαιρέσουν τα σπλάχνα και τα σηκώσουν προς τον ήλιο, τα πετούν ως αίτια όλων των αμαρτημάτων που έκανε ο άνθρωπος, έτσι κι εμείς, αφού αποκόψουμε τη γαστριμαργία και τη δίψα μας για αίμα, να μείνουμε αγνοί στην υπόλοιπη ζωή μας. Στην πραγματικότητα δεν είναι τα σπλάχνα που ζητούν να μολυνθούν με αίμα, αλλά μολύνονται λόγω της ασωτίας. Ωστόσο, αν είναι αδύνατον πια εξαιτίας της συνήθειας να μην αμαρτάνουμε, νιώθοντας ντροπή για την αμαρτία, ας καταφεύγουμε σε αυτή όταν υπάρχει λόγος, ας τρώμε σάρκες επειδή πεινάμε, όχι για να καλοπερνάμε. Ας σκοτώσουμε το ζώο, νιώθοντας λύπη και πόνο, όχι αντιμετωπίζοντάς το με έλλειψη σεβασμού και βασανίζοντάς το, σαν πολλά που κάνουν τώρα ορισμένοι, μπήγοντας πυρωμένες σούβλες στο λαιμό των γουρουνιών έτσι, ώστε με την εμβάπτιση του σιδήρου μέσα του, το αίμα , αφού πήξει και διαχυθεί, να κάνει τη σάρκα εύθρυπτη και μαλακή, άλλοι πηδώντας πάνω στους μαστούς των επιτόκων θηλυκών γουρουνιών και κλοτσώντας τους έτσι, ώστε αφού βγει αίμα με γάλα και άλλα υγρά και αφού πεθάνουν ταυτόχρονα τα έμβρυα με τους πόνους του τοκετού, να φάνε, Δία καθαρτήριε, το πιο ερεθισμένο μέρος του ζώου. Άλλοι, αφού ράψουν τα μάτια των γερανών και των κύκνων και τους κλείσουν στο σκοτάδι, τους παχαίνουν, νοστιμίζοντας το κρέας τους με παράξενα μείγματα και σάλτσες.
2. Από τούτα είναι ολοφάνερο πως όχι για τροφή ούτε από ένδεια ή από ανάγκη αλλά από κορεσμό, αναισχυντία και αγάπη για την πολυτέλεια έχουν κάνει την ανομία ηδονή. Έπειτα, όπως ακριβώς με τις αχόρταγες στις ηδονές γυναίκες, αυτός που παραδίδεται στην ακολασία αφού δοκιμάσει τα πάντα, χάνεται και καταλήγει σε ακατανόμαστες πράξεις, έτσι οι ασωτίες στο θέμα του φαγητού, αφού ξεπεράσουν τον τελικό σκοπό που ορίζει η φύση και η ανάγκη, με ωμότητες και ανομίες ποικίλλουν τις ορέξεις. Στην πραγματικότητα, τα αισθητήρια αρρωσταίνουν, διαστρέφει το ένα το άλλο και παραδίδονται μαζί στην ακολασία, εφόσον δεν ακολουθούν τα μέτρα της φύσης. Έτσι η ακοή, αν αρρωστήσει, καταστρέφει τη μουσική, που κάνει τη μαλθακότητα και τη χαύνωσή μας να λαχταρά ξεδιάντροπα χάδια και γαργαλίσματα κατάλληλα για γυναικούλες. Τούτα έμαθαν την όραση να μην ευχαριστιέται με πυρρίχιους χορούς, εκφραστικές χειρονομίες και χορευτικές κινήσεις, με αγάλματα και ζωγραφιές, αλλά κάνει τη σφαγή και το θάνατο ανθρώπων, τα τράυματα και τις μάχες πανάκριβο θέαμα. Με τον τρόπο αυτό μετά από άνομα τραπέζια ακολουθούν ακόλαστες συνουσίες, μετά από ξεδιάντροπους έρωτες άμουσα ακροάματα, μετά από αναίσχυντες μελωδίες και ακούσματα έκφυλα θεάματα και μετά από άγρια θεάματα αναισθησία και ωμότητα απέναντι στους ανθρώπους. Για τούτο ο θεϊκός Λυκούργος όριζε στις τρεις ρήτρες οι πόρτες και οι σκεπές των σπιτιών να γίνονται με πριόνι και τσεκούρι, χωρίς να χρησιμοποιείται κανένα άλλο όργανο, όχι βέβαια επειδή έκανε πόλεμο στα τρυπάνια, στα σκεπάρνια και σε όσα εργαλεία είναι φτιαγμένα για λεπτές δουλειές, αλλά επειδή ήξερε ότι μέσα από τέτοιες χοντροκομμένες κατασκευές δεν θα μπάσεις επίχρυσο ανάκλιντρο ούτε θα τολμήσεις να βάλεις σε σπίτι λιτό ασημένια τραπέζια, χαλιά πορφυρά και πολύτιμους λίθους. Αντίθετα, με τέτοιου είδους σπίτι, ανάκλιντρο, τραπέζι και ποτήρι ταιριάζει δείπνο απλό και γεύμα δημοκρατικό, ενώ, κάνοντας αρχή με τον κακό τρόπο ζωής,
"σαν το μόλις αποκομμένο από το το βυζί πουλάρι που δίπλα στη μάνα του τρέχει",

ακολουθεί κάθε είδους τρυφηλότητα και πολυτέλεια.

3. Στ' αλήθεια, ποιο δείπνο, για το οποίο θανατώνεται κάποιο έμψυχο ον, δεν είναι ακριβό; Λίγο το θεωρούμε ότι κοστίζει η ζωή; Και δεν εννοώ βέβαια τη ζωή της μητέρας, του πατέρα, κάποιου αγαπημένου προσώπου ή παιδιού, όπως έλεγε ο Εμπεδοκλής, αλλά αυτή που έχει τουλάχιστον μερίδιο στην αίσθηση, στην όραση, στην ακοή, στη φαντασία, στη νοημοσύνη, την οποία έχει παραλάβει κάθε ζωντανό πλάσμα από τη ψύχη για να αποκτά ό,τι του είναι οικείο και να αποφεύγει ό,τι του είναι ξένο. Εξέτασε ποιοι από τους φιλοσόφους μάς εξημερώνουν περισσότερο, εκείνοι που μας καλούν να τρώμε τα παιδιά, τα αγαπημένα πρόσωπα, τους πατεράδες και τις γυναίκες μας, όταν πεθάνουν, ή ο Πυθαγόρας και ο Εμπεδοκλής που μας συνηθίζουν να είμαστε και προς πλάσματα άλλου γένους δίκαιοι. Εσύ κοροϊδεύεις τον άνθρωπο που δεν τρώει πρόβατο, εμείς όμως, θα πουν, αν σε δούμε να κόβεις τον πεθαμένο πατέρα και τη μάνα σου μερίδες, να τις στέλνεις στους φίλους σου που δεν είναι παρόντες, να καλείς όσους είναι παρόντες και να τους σερβίρεις άφθονες τις σάρκες, δεν θα γελάσουμε, αλλά και τώρα ίσως αμαρτάνουμε, όταν αγγίζουμε τα βιβλία τούτα, χωρίς να καθαρίζουμε τα χέρια και τα πρόσωπά μας, τα πόδια και τα αυτιά μας, εκτός αν, μα τον Δία, είναι καθαρμός από εκείνα το να μιλάμε για τούτα, "ξεπλένοντας", όπως λέει ο Πλάτων, "με πόσιμα λόγια την αλμυρή ακοή". Αν κάποιος παραλληλίσει τα δύο αυτά είδη βιβλίων και δογμάτων, τα πρώτα ταιριάζουν στους Σκύθες...για να φιλοσοφούν, στους Σογδανούς, στους Μελαγχλαίνους, για τους οποίους ο Ηρόδοτος δίνει πληροφορίες χωρίς να γίνεται πιστευτός. Τα δόγματα του Πυθαγόρα και του Εμπεδοκλή, αντίθετα, ήταν νόμοι για τους παλιούς Έλληνες..., τα δημητριακά και οι τρόποι ζωής... [επειδή δεν έχουμε κανένα δικαίωμα απέναντι στα άλογα ζώα].
4. Ποιοι λοιπόν αποφάσισαν τούτα αργότερα;
"Εκείνοι που πρώτοι σφυρηλάτησαν το μαχαίρι των κακούργων του δρόμου,
εκείνοι που πρώτοι έφαγαν τα βόδια τα καματερά".

Έτσι, βέβαια, αρχίζουν και οι τύραννοι τις σφαγές. Όπως ακριβώς την πρώτη φορά σκότωσαν στην Αθήνα τον χειρότερο συκοφάντη, ο οποίος επονομάστηκε άξιος (για να πεθάνει), κι έπειτα τον δεύτερο και τον τρίτο. Μετά από τούτο συνήθισαν και δέχονταν να θανατώνεται ο Νικήρατος, ο γιος του Νικία, ο στρατηγός Θηραμένης και ο φιλόσοφος Πολέμαρχος. Κατά τον ίδιο τρόπο στην αρχή φαγώθηκε κάποιο άγριο και φονικό ζώο κι έπειτα κατασπαράχτηκε κάποιο πουλί ή ψάρι. Αφού γεύτηκε έτσι αίμα και δοκιμάστηκε πάνω τους η φονική μας διάθεση, στράφηκε προς το καματερό βόδι, το πρόβατο που μας στολίζει και τον κόκορα που μένει στο σπίτι. Σιγά σιγά, αφού ακόνισαν έτσι οι άνθρωποι την απληστία τους, προχώρησαν σε σφαγές ανθρώπων, σε πολέμους και δολοφονίες. Αν όμως κάποιος δεν αποδείξει πρώτα ότι μπαίνουν σε κοινά σώματα οι ψυχές κατά τις παλιγγενεσίες, και αυτό που τώρα είναι λογικό γίνεται έπειτα άλογο και ξαναγίνεται ήμερο το τώρα άγριο, ότι η φύση αλλάζει τα πάντα και τα εγκαθιστά σε άλλες κατοικίες,

"ντύνοντάς τα με ασυνήθιστο χιτώνα σάρκας",

τούτα δε θα αποτρέψουν το ανήμερο, το ακόλαστο στοιχείο μέσα μας, αυτό που και στο σώμα δημιουργεί αρρώστιες και βάρος και την ψυχή διαφθείρει, εφόσον την τρέπει σε πόλεμο, ακόμη πιο άνομο, αφού συνηθίσαμε πια να μην προσφέρουμε σε φιλοξενούμενο τραπέζι, να μη γιορτάσουμε γάμο, να μη συναντιόμαστε με φίλους χωρίς αίμα και σφαχτό.

5. Ωστόσο, ακόμη κι αν το επιχείρημα για τις ψυχές και τον ερχομό τους πάλι σε άλλα σώματα μένει αναπόδεικτο και είναι αναξιόπιστο, η αμφιβολία μάς κάνει να είμαστε επιφυλακτικοί και να φοβόμαστε. Είναι σαν κάποιος σε πολεμική νυχτερινή σύγκρουση ορμούσε με το ξίφος να χτυπήσει άντρα τραυματισμένο, που το σώμα του έκρυβε ο θώρακας, και άκουγε άλλον να του λέει πως, χωρίς να είναι σίγουρος, πιστεύει και νομίζει ότι ο πεσμένος άνδρας είναι ο γιος του πρώτου, αδελφός, πατέρας ή σύσκηνος. Τι είναι καλύτερο; Να συνταχθεί με υποψία όχι αληθινή και να αφήσει ήσυχο τον εχθρό ως φίλο ή να μη λάβει υπόψη του κάτι αβέβαιο και να σκοτώσει τον οικείο ως εχθρό; Το τελευταίο θα χαρακτηρίσετε όλοι τρομερό. Κοίταξε επίσης τη Μερόπη της τραγωδίας, που σηκώνει απέναντι στον ίδιο της το γιο πελέκι, θεωρώντας τον ως φονιά του γιου της, και λέει:
"Πιο αποτελεσματικό χτύπημα θα σου καταφέρω εγώ τώρα"

πόση συγκίνηση προκαλεί στους θεατές και τους σηκώνει όρθιους από το φόβο μήπως τυχόν και χτυπήσει το παλικάρι, προτού τη σταματήσει ο γέροντας. Αν ένας γέροντας στεκόταν δίπλα και της έλεγε: "Χτύπα τον! Είναι εχθρός" και ένας άλλος: "Μην τον χτυπάς! Είναι ο γιος σου", ποιο αδίκημα θα ήταν μεγαλύτερο, το να μην προχωρήσει στην τιμωρία του εχθρού για χάρη του γιου ή να σκοτώσει το παιδί της από την οργή της προς τον εχθρό; Αν, επομένως, δεν είναι μίσος ούτε θυμός, δεν είναι άμυνα ούτε φόβος για τη ζωή μας που μας σπρώχνει στο φόνο, αλλά προς χάρη της ηδονής στεκόταν εκεί έτοιμο σφαχτάρι με το κεφάλι γερμένο προς τα πίσω, κι έπειτα ο ένας φιλόσοφος μας έλεγε: "Σφάξ' το, είναι ζώο χωρίς λογικό", ενώ ο άλλος: "Σταμάτα! Κι αν η ψυχή κάποιου συγγενή ή γνωστού έχει μπει μέσα στο σώμα αυτό;" Ίσος τουλάχιστον είναι, θεοί, κι όμοιος ο κίνδυνος, στην πρώτη περίπτωση, αν δείξω απάθεια, να μη φάω κρέας, και στη δεύτερη, αν δεν πιστέψω, να σκοτώσω παιδί ή άλλον οικείο.

6. Ισότιμη δεν είναι ούτε τούτη η αντιπαράθεση με τους Στωικούς για τη σαρκοφαγία. Στ' αλήθεια, γιατί ο τόσος τόνος στην κοιλιά και στις κουζίνες; Γιατί, εφόσον θεωρούν θηλυπρεπή την ηδονή και την κατηγορούν ως κάτι που δεν είναι ούτε αγαθό ούτε προηγμένον ούτε οικείο, δείχνουν τέτοια έγνοια για το περιττό  στην ηδονή; Ωστόσο θα ήταν συνεπές με τη θεωρία τους, αν διώχνουν τα αρώματα και τα γλυκά από τα συμπόσια, να δυσανασχετούν περισσότερο με το αίμα και τη σάρκα. Έτσι όπως έχουν τώρα τα πράγματα, φιλοσοφούν σαν να συντάσσουν το ημερήσιο πρόγραμμα και αφαιρούν τις δαπάνες στα δείπνα για τα άχρηστα και τα περιττά, δεν αποδιώχνουν όμως την απάνθρωπη και δολοφονική αγάπη για την καλοπέραση. "Πράγματι, λέει, δεν υπάρχει καμιά συγγένεια ανάμεσα σε εμάς και στα πλάσματα χωρίς λογικό". Ούτε όμως ανάμεσα σε εμάς και στο μύρο, θα μπορούσε κάποιος να πει, ούτε ανάμεσα σε εμάς και στα ξενικά γλυκίσματα. Μείνετε λοιπόν μακριά και από τα ζώα, εφόσον εκδιώκετε από παντού ό,τι μη χρήσιμο και μη αναγκαίο στην ηδονή.
7. Ας εξετάσουμε, ωστόσο, και το εξής, αν δεν υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και στα ζώα η παραμικρή σχέση δικαιοσύνης, είτε μιλάμε με τεχνικούς είτε με σοφιστικούς όρους. Αφού κοιτάξουμε μέσα μας τα ίδια τα συναισθήματά μας, αφού μιλήσουμε τον εαυτό μας με λόγια ανθρωπιάς και εξετάσουμε...

Τους δύο λόγους Περί Σαρκοφαγίας στο πρωτότυπο αρχαίο κείμενο, καθώς και σε ξενόγλωσσες μεταφράσεις, μπορείτε να βρείτε εδώ:



Γιώργος Τσιτσιρίγκος
dasos22350@gmail.com

Ο Άδωνις ήταν καρπός αιμομιξίας και έζησε «διπλή ζωή» στην αγκαλιά της Αφροδίτης και της Περσεφόνης. Ο τάφος του βρισκόταν στη Βηθλεέμ !!!...

Στην ελληνική μυθολογία ο Άδωνις είναι ο νεαρός θεός που υπήρξε καρπός μιας άνομης συνεύρεσης πατέρα και κόρης. Του Κινύρα και της Σμύρνας. Γεννήθηκε τόσο ωραίος ώστε η ίδια η Αφροδίτη που προκάλεσε την ειδεχθή αιμομιξία, να τον ερωτευθεί παράφορα. Όταν ο Κινύρας κατάλαβε ότι παραπλανήθηκε ώστε να έρθει σε ερωτική συνεύρεση με την κόρη του, ξέσπασε εναντίον της και προσπάθησε να τη σκοτώσει. Εκείνη έτρεξε στα βουνά για να σωθεί. Ο Κινύρας την πρόλαβε και πήγε να την αποκεφαλίσει. Τότε η Αφροδίτη τη μεταμόρφωσε σε φυτό. Έτσι όταν το σπαθί καρφώθηκε στο φυτό, πετάχτηκε από μέσα ο Άδωνις. Ένα πανέμορφο μωρό. Η Αφροδίτη ερωτεύεται τον Άδωνι και τον διεκδικεί από την Περσεφόνη Αφροδίτη και Άδωνις, 1794, γλυπτό του Antonio Canova Η Αφροδίτη γοητεύτηκε και για να μην τον χάσει τον εμπιστεύθηκε στην Περσεφόνη, τη θεά του Κάτω Κόσμου. Η Περσεφόνη όμως, όταν αντίκρισε την ομορφιά του μωρού αποφάσισε να το κρατήσει για τον εαυτό της. Έτσι, όταν το μωρό μεγάλωσε και έγινε ένας πανέμορφο μωρό.

Η Αφροδίτη ερωτεύεται τον Άδωνι και τον διεκδικεί από την Περσεφόνη...

Η Αφροδίτη γοητεύτηκε και για να μην τον χάσει τον εμπιστεύθηκε στην Περσεφόνη, τη θεά του
Κάτω Κόσμου. Η Περσεφόνη όμως, όταν αντίκρισε την ομορφιά του μωρού αποφάσισε να το κρατήσει για τον εαυτό της. Έτσι, όταν το μωρό μεγάλωσε και έγινε ένας πανέμορφος άντρας, η Περσεφόνη αρνήθηκε να τον παραδώσει στην Αφροδίτη. Η Αφροδίτη τότε ζήτησε τη βοήθεια του Δία, ο οποίος αποφάσισε να δώσει τον Άδωνι για μεγαλύτερο διάστημα στην Αφροδίτη, η οποία εγκατέλειψε τον Όλυμπο και ζούσε μαζί του ευτυχισμένη. Όμως σε ένα κυνήγι εκείνος σκοτώθηκε από ένα αφηνιασμένο κάπρο. Από το αίμα του Αδώνιδος φύτρωσαν στη γη για πρώτη φορά κόκκινα ρόδα – τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της θεάς φύτρωσαν οι ανεμώνες. Η Αφροδίτη απαρηγόρητη ζήτησε από την Περσεφόνη να αφήσει τον όμορφο νέο στη γη. Οι δύο Θεές συμφώνησαν να τον μοιράζονται και να τον έχουν η κάθε μία για έξι μήνες τον χρόνο. Έτσι ο Άδωνις ανέβηκε στη γη κοντά στην Αφροδίτη, αλλά όταν συμπλήρωνε έξι μήνες ζωής, πέθαινε για να επιστρέψει στην Περσεφόνη, στον κάτω κόσμο. Ο Αδωνις πέθαινε και ανασταινόταν κάθε χρόνο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο τάφος του βρισκόταν στη Βηθλεέμ σε μία υπόγεια σπηλιά στα θεμέλια του Ναού της Θεάς Αστάρτης. Λέγεται ότι το σημείο αυτό είναι ο Ναός της Γεννήσεως.
«Αδώνια». Γυμνόστηθες γυναίκες θρηνούν και καλούν τον θεό να αναστηθεί...
Στην αρχαία Ελλάδα, σε ανάμνηση του θανάτου και της αναστάσεως του Αδώνιδος γίνονταν κάθε χρόνο τα «Αδώνια». Η πρώτη ημέρα της γιορτής λεγόταν «Αφανισμός», ήταν ημέρα πένθους για το θάνατο του Θεού που πήγαινε στην Περσεφόνη. Οι γυναίκες με λυμμένα τα μαλλιά τους σε ένδειξη πένθους, ξυπόλητες και γυμνόστηθες, περιέφεραν με θρήνους και οδυρμούς τα ομοιώματα του Θεού στους δρόμους. Στη συνέχεια τα οδηγούσαν στη θάλασσα και τα έριχναν στα νερά παρακαλώντας να επιστρέψει ο Θεός από τον Κάτω Κόσμο. Η δεύτερη μέρα λεγόταν «Εύρεσις» (ανάστασις) ήταν ημέρα χαράς για την ανάσταση του Θεού εκ νεκρών και την ανάληψή του δίπλα στη Θεά Αφροδίτη για το μισό χρόνο....


Η μάχη της ζωής κόντρα στο θάνατο 

Τα Αδώνια θα πρέπει να προέκυψαν από τη στιγμή που οι άνθρωποι, παρατηρώντας τις ετήσιες μεταβολές της φύσης, θεώρησαν ότι οφείλονται σε μια συνεχή διαμάχη ανάμεσα στη γονιμότητα και τη φθορά. Εφόσον οι αρχαίοι πίστευαν σε τελετουργίες, θεώρησαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα βοηθούσαν τις θεότητες της ζωής στον αγώνα τους ενάντια στις θεότητες του θανάτου. Ο ίδιος ο Αδωνις ενσάρκωνε τη βλάστηση κόντρα στο μαρασμό και την ανάστασή απέναντι στο θάνατο. Όπως συμβαίνει και στη φύση που γεννιέται κάθε άνοιξη και πεθαίνει κάθε φθινόπωρο για να ξαναγεννηθεί λίγους μήνες μετά.... 

Πηγή : http://www.mixanitouxronou.gr/o-adonis-itan-karpos-emomixias-ke-ezise-dipli-zoi-stin-agkalia-tis-afroditis-ke-tis-persefonis/